1Til korleiaren. Etter Gittit. Av Asaf.
2Rop av fryd for Gud, ¬vår styrke, lat hyllingsrop ljoma ¬for Jakobs Gud!
3Lat songen stiga ¬og handtrommer lyda til fagre tonar ¬frå lyre og harpe!
4Blås i horn på nymånedagen og ved fullmåne, ¬på vår høgtidsdag.
5For det er ei føresegn i Israel, eit påbod frå Jakobs Gud,
6ei lov som han gav til Josefs ætt då ho drog ut or Egypt. Eg høyrer ei ukjend røyst:
7Eg fria hans aksel for børa, hans hender slapp fri ¬frå berekorga.
8Du ropa i di naud, ¬og eg berga deg; eg svara deg, løynd i toreskya, og prøvde deg ¬ved Meriba-vatnet.
9Høyr, mitt folk, ¬eg formanar deg! Israel, gjev du ville høyra ¬på meg!
10Du skal ikkje ha ¬nokon framand gud, du skal ikkje tilbe andre gudar!
11Eg er Herren din Gud, som førte deg opp frå Egypt. Lat munnen opp, ¬så fyller eg han!
12Men folket mitt ¬høyrde ikkje på meg, Israel ville ikkje lyda meg.
13Så lét eg dei fara, ¬forherda som dei var; og dei fylgde sine eigne planar.
14Gjev mitt folk ¬ville høyra på meg, gjev Israel ¬ville gå på mine vegar!
15Snart skulle eg kua ¬deira fiendar og retta mi hand ¬mot deira motstandarar.
16Dei som hatar Herren, ¬må krypa for han, deira ulukketid skal alltid vara.
17Men deg vil eg fø ¬med den beste kveite og metta med honning frå fjell.