1Til korleiaren. Ein Davids-salme.
2Høyr mi røyst ¬når eg klagar, Gud, vern mitt liv ¬mot skræmande fiendar!
3Gøym meg for dei vonde ¬som legg planar mot meg, for den bråkande hopen ¬av ugjerningsmenn.
4Dei kvesser si tunge ¬som eit sverd og siktar på skuldfri mann med beiske ord som piler;
5dei vil skyta han i løynd. Brått skyt dei han ¬og reddast ikkje.
6Fast er dei rådde på sin udåd. Dei talar om ¬å setja løynde feller og seier: ¬«Kven kan vel sjå dei?»
7Dei tenkjer berre på vondskap: «Vi er budde, ¬planen er uttenkt.» Uransakande er mennesket ¬i hjarta og hug.
8Då skyt Gud ei pil imot dei, brått vert dei råka.
9Deira eiga tunge ¬har ført dei til fall. Alle som ser dei, ¬rister på hovudet.
10Alle menneske vert forfærde. Dei fortel om Guds gjerning og skjønar det verket han gjer.
11Den rettferdige gleder seg ¬i Herren og søkjer livd hjå han. Alle ærlege av hjarta ¬prisar seg lukkelege.