1Til korleiaren. «Øydelegg ikkje!» Ein miktam av David, då Saul sende folk som skulle vakta på huset og freista drepa han.
2Fri meg, Gud, ¬frå mine fiendar, vern meg mot dei ¬som reiser seg mot meg!
3Fri meg frå folk ¬som fer med vondskap, og frels meg frå drapsmenn!
4For sjå, dei ligg og lurer ¬på meg, sterke menn går til strid ¬imot meg. Utan at eg har forbrote meg, ¬Herre,
5utan at eg har synd ¬eller skuld, stormar dei fram ¬og fylkar seg til strid. Vakna, kom til meg og sjå!
6Herre, Allhærs Gud, du er då Israels Gud. Vakna og krev ¬alle folk til rekneskap, ver ikkje nådig ¬mot trulause nidingar!
7Dei kjem att kvar kveld; dei hyler som hundar og fer ikring i byen.
8Høyr, kor dei brukar munn, lippene deira er som sverd. Er det nokon som høyrer?
9Men du, Herre, ler åt dei, du spottar alle folkeslag.
10Eg vil akta på deg, ¬min styrke; Gud er mi faste borg.
11Min Gud møter meg ¬med si miskunn, han lèt meg sjå ¬at mine fiendar fell.
12Drep dei ikkje, så mitt folk ikkje gløymer det! Bruk makt, ¬så dei må flakka ikring, og støyt dei ned, Herre, ¬du vårt skjold!
13Kvart ord dei tek i sin munn, ¬er synd. Lat dei fangast ¬i sitt eige hovmod fordi dei fer ¬med forbanning og lygn.
14Gjer ende på dei i din harme, gjer ende på dei, ¬så dei vert til inkjes. Då skal folket skjøna at det er Gud som rår i Jakob, ja, radt til heimsens ende.
15Dei kjem att kvar kveld; dei hyler som hundar og fer ikring i byen.
16Dei flakkar om, vil finna mat, og knurrar ¬når dei ikkje vert mette.
17Men eg vil syngja om di makt og jubla kvar morgon ¬over din truskap. For meg har du vorte ei borg, ei tilflukt den dag eg er i naud.
18Eg vil syngja for deg, ¬min styrke; for Gud er mi faste borg, min Gud som viser miskunn.