1Til korleiaren. Av Korah-songarane. Ein salme.
2Høyr dette, alle folkeslag, lyd etter, ¬alle de som bur i verda,
3både høg og låg, rik og fattig!
4Min munn skal tala vise ord, vituge er mine tankar.
5Eg bøyer mitt øyra ¬til visdomsord og løyser mi gåte ¬til tonar frå lyra.
6Kvi skal eg ottast i vonde dagar når eg på alle kantar møter svikarars vondskap?
7Dei set si lit til sitt gods og briskar seg ¬av sin store rikdom.
8Ingen kan løysa ut sin bror og gje Gud løysepengar ¬for han,
9– det vart for dyrt ¬å kjøpa han fri, det må gjevast opp for alltid –
10så han kunne leva evig og aldri gå i grav.
11Nei, han ser ¬at jamvel vismenn må døy, dårar og dumme ¬går alle til grunne og etterlèt sitt gods til andre.
12Grava vert deira heim ¬for evig, deira bustad frå ætt til ætt, endå dei samla seg ¬åker og eng.
13Med all sin herlegdom kan mennesket ikkje ¬leva for alltid; liksom dyra må det døy.
14Så går det med dei ¬som lit på seg sjølve, det vert slutten for alle som er nøgde ¬med sine eigne ord.
15Som ein saueflokk ¬fer dei til dødsriket, døden er deira hyrding. Dei ærlege skal rå over dei når morgonen renn. Deira skapnad ¬går i oppløysing, i dødsriket skal dei ha ¬sin bustad.
16Men Gud vil fria meg ut or helheims vald, for han vil ta meg til seg.
17Ver ikkje redd ¬om ein mann vert rik, om velstanden aukar ¬i hans hus!
18For når han døyr, ¬får han ingenting med, rikdomen fylgjer han ikkje ¬i grava.
19Han kan prisa seg lukkeleg ¬her i livet: «Folk rosar deg, ¬for du gjer det godt.»
20Likevel går han til sine fedrar og får aldri meir sjå ljoset.
21Med all sin herlegdom skjønar mennesket ingen ting; liksom dyra må det døy.