1Rosa deg ikkje ¬av morgondagen, for du veit ikkje ¬kva han ber i sitt fang.
2Ein annan skal rosa deg, ¬ikkje du sjølv, ein framand, ¬ikkje dine eigne lipper.
3Steinen er tung, ¬og sand veg mykje, men tyngre er det ¬å vera arg på ein dåre.
4Harmen er ei gru ¬og vreiden ein flaum, men kven kan stå seg ¬mot avundsykje?
5Betre er openberr refsing enn kjærleik ¬som ein held duld.
6Ein ven er trufast ¬jamvel når han slår, men fiendens kyss ¬er svikefulle.
7Den mette vrakar ¬den finaste honning, alt beiskt smakar søtt ¬for den svoltne.
8Lik ein sporv som flyg ikring ¬langt ifrå reiret, er ein mann som flakkar om ¬borte frå heimen.
9Olje og røykjelse ¬gleder hjarta, så òg ein vens kjærleik meir enn gode råd.
10Gjev ikkje slepp på din ven og på venen åt far din; gå ikkje heim til bror din ¬den dagen du er i naud. Ein granne ¬som bur tett attmed, er betre enn ein bror ¬langt borte.
11Ver klok, son min, ¬og gled mitt hjarta, så eg kan svara ¬dei som spottar meg.
12Den kloke ser ulukka koma ¬og gøymer seg, dei godtrune går på og ¬må bøta.
13Ta kleda frå den ¬som har borga for ein annan, ta pant hjå han ¬for framand kvinne.
14Når nokon med høg røyst velsignar sin neste ¬tidleg om morgonen, er det å rekna ¬som ei forbanning.
15Si-drop frå taket ¬ein regnversdag og trettekjær kvinne ¬liknar kvarandre.
16Å stansa henne ¬er som å halda på vind, som å gripa olje ¬med høgre handa.
17Jern sliper jern, og det eine mennesket ¬sliper det andre.
18Den som steller fikentreet sitt, ¬får nyta frukta av det; den som vaktar herren sin, ¬vinn ære.
19Som andletet speglar seg ¬i vatnet, kjenner eit menneske seg att ¬i eit anna.
20Dødsrike og avgrunn ¬vert aldri mette, og menneskeaugo ¬får aldri nok.
21Sølvet smeltar dei i digelen og gullet i smelteomnen, men mannen mælest ¬etter sitt gjetord.
22Om du støyter ein dåre ¬i morteren og knuser han saman ¬med gryna, går dårskapen likevel ikkje ¬av han.
23Merk deg vel ¬korleis sauene dine ser ut, og syt vel for buskapen din!
24For rikdom varer ikkje evig, eit diadem går ikkje alltid ¬frå ætt til ætt.
25Når graset er borte ¬og håa kjem til synes, og folk samlar ¬fjellgraset saman,
26då har du lam ¬og kan få deg klede og bukkar ¬til å kjøpa ein åker for;
27du har geitemjølk nok ¬til mat for ditt hus, til livsopphald ¬for jentene dine.