1Mennesket legg planar, men ordet på tunga ¬kjem frå Herren.
2Ein mann kan synast ¬at hans ferd er rein, men Herren prøver ¬menneskeånda.
3Lat Herren ta seg av ¬alt ditt verk, så skal planane dine lukkast.
4Alt det Herren har skapt, ¬har eit føremål, gudløysings lagnad ¬er ulukkedagen.
5Kvar hovmodig mann ¬er ein styggedom for Herren. Ver trygg, ¬han slepp ikkje straff!
6Med miskunn og truskap ¬vert synda sona, den som har age for Herren, ¬held seg frå det vonde.
7Har Herren hugnad ¬i ein manns ferd, lèt han jamvel hans fiendar ¬halda fred med han.
8Betre er lite med rettferd enn stor vinning med urett.
9I hjarta tenkjer mannen ¬ut si ferd, men Herren styrer hans steg.
10Det er kongens ord ¬som avgjer ei sak, han tek ikkje feil ¬når han dømer.
11Rett vekt og vektskål ¬krev Herren, og alle vektlodd vedkjem han.
12Nidingsdåd ¬er ein styggedom for kongar, rettferd tryggjer trona.
13Kongen likar rettferdige ¬lipper, han elskar den som talar rett.
14Kongens harme ¬ber bod om død, men ein vismann ¬kan stilla harmen.
15Når kongens andlet lyser, ¬er livet berga. Hans velvilje ¬er som ei sky med vårregn.
16Å vinna visdom ¬er betre enn gull, å få vit er meir verdt enn sølv.
17Den kongsveg dei ærlege går, ¬er å vika frå det vonde, den som aktar på si ferd, ¬tek vare på livet.
18Stormod fører til undergang, hovmod står for fall.
19Betre å vera audmjuk ¬med armingar enn å dela hærfang ¬med dei stolte.
20Den som aktar på ordet, ¬finn lukke, sæl er den som lit på Herren.
21Klok kallar dei den ¬som har visdom i hjarta, veltalande ord ¬aukar eins lærdom.
22Den som har skjøn, ¬har ei kjelde til liv, dårskap er den lærdom ¬dårar får.
23Visdom i hjarta ¬gjev klokskap i tale, ein får meir og meir kunnskap ¬å bera fram.
24Milde ord ¬er som drypande honning, søte for sjela ¬og sunne for kroppen.
25Om mannen meiner ¬at vegen er rett, kan han likevel enda i døden.
26Svolten får mannen ¬til å arbeida, mathugen driv han fram.
27Nidingen grev ei ulukkegrav, det brenn som eld ¬på hans lipper.
28Ein renkesmed skaper strid, den som baktalar andre, ¬skil ven frå ven.
29Valdsmannen lokkar sin neste og fører han inn ¬på ein farleg veg.
30Når ein mann knip augo i hop, tenkjer han på ¬svikefull gjerning; og når han ¬pressar lippene saman, set han ulukka i verk.
31Grått hår er ein fager krans, på rettferds veg ¬vert han vunnen.
32Ein visleg mann ¬er betre enn ei kjempe; den som styrer sin hug, er betre enn den ¬som tek ein by.
33Dei rister terningen i fanget, men avgjersla ¬kjem alltid frå Herren.