1Då tok Elifas frå Teman til ords og sa:
2Kan eit menneske vera ¬til nytte for Gud? Nei, den kloke ¬gagnar berre seg sjølv.
3Bryr Den Allmektige seg ¬om di rettferd, har han vinning ¬av at du er heil i di ferd?
4Er det di gudsfrykt ¬han refser deg for når han fører klagemål ¬mot deg?
5Er ikkje din vondskap stor og dine misgjerningar ¬utan ende?
6Du panta brørne dine ¬utan grunn, drog kleda av folk ¬som var bortimot nakne.
7Den trøytte gav du ikkje vatn, den svoltne lét du ikkje få brød.
8Som om landet tilhøyrer ¬den som brukar makt, og berre storfolk skal bu der!
9Du sende enkjer ¬tomhendte bort og nekta å hjelpa farlause born.
10Difor er snarer sette ikring deg, brått vert du gripen av redsle.
11Det vert så mørkt ¬at du ikkje kan sjå, ein vassflaum skyl over deg.
12Er ikkje Gud så høg ¬som himmelen? Sjå stjernekvelven, ¬kor høg han er!
13Likevel spør du: ¬«Kva veit vel Gud? Kan han fella dom ¬bak skoddeeimen?
14Han er løynd av skyer ¬og kan ikkje sjå der han vandrar ¬utmed himmelranda.»
15Vil du fylgja den gamle stigen som ugjerningsmenn ¬har trakka?
16Dei vart rivne bort før tida, flaumen skylde vekk ¬deira grunnvoll.
17Dei sa til Gud: «Gå frå oss! Kva kan Den Allmektige ¬gjera for oss?»
18Men han hadde fylt deira hus ¬med gode ting; nidingars råd var langt ifrå han.
19Dei rettferdige ¬ser det med glede, og dei skuldlause spottar dei:
20«Sanneleg, ute er det ¬med fiendane våre, resten av dei har elden øydt.»
21Forlik deg no med han ¬og hald fred, så skal lukka venda tilbake ¬til deg.
22Ta imot rettleiing ¬frå hans munn, og legg deg hans ord på hjarta.
23Vender du om ¬til Den Allmektige, skal du atter reisast opp. Held du urett borte frå ditt telt,
24og kastar du gullet ditt i støvet, ditt Ofir-gull ¬mellom steinar i bekken,
25skal Den Allmektige vera ¬som gull for deg, ja, som det finaste sølv.
26Då skal du gleda deg ¬over Den Allmektige, og lyfta andletet til Gud.
27Når du bed til han, ¬vil han høyra deg, og du skal gjera det du har lova.
28Det du set deg føre, ¬skal lukkast, og ljos skal skina på dine vegar.
29Han audmykjer dei ¬som talar hovmodig, men frelser dei ¬som slår augo ned.
30Han bergar den ¬som er fri for skuld; har du reine hender, ¬vert du berga.