Psalms 78— AFR20

¹'n Maskiel. Van Asaf. My volk, luister na my onderrig; spits julle ore vir die woorde uit my mond.

²Ek gaan my mond oopmaak vir 'n spreuk, ek gaan raaisels uit die verlede na vore haal.

³Wat ons gehoor het en weet, wat ons voorouers aan ons vertel het,

⁴mag ons nie vir ons kinders wegsteek nie. Aan die volgende geslag sal ons die roemryke dade van die Here vertel: van sy mag en die wonders wat Hy gedoen het.

⁵Hy het 'n bepaling neergelê in Jakob, 'n wet vasgestel in Israel: Wat Hy ons voorouers beveel het, moet aan hulle kinders bekend gemaak word,

⁶sodat die volgende geslag dit sal weet, die kinders wat nog gebore moet word, sal opstaan en dit aan hulle kinders vertel,

⁷en sodat húlle weer hulle vertroue in God kan stel, God se dade nie vergeet nie en kan hou by sy bevele.

⁸Hulle mag nie soos hulle voorouers wees nie – 'n hardkoppige en opstandige geslag, wie se harte onbestendig was en wie se gees nie aan God getrou was nie.

⁹Die kinders van Efraim, gewapende boogskutters, het teruggeval op die dag van die geveg.

¹⁰Hulle het nie God se verbond nagekom nie; en sy wet het hulle geweier om te volg.

¹¹Hulle het sy dade vergeet, sy wonders wat Hy hulle laat sien het.

¹²Voor die oë van hulle voorouers het Hy wonders gedoen in Egipteland, op die vlakte van Soan.

¹³Hy het die see oopgekloof en hulle laat deurtrek; Hy het die water laat opdam soos 'n wal.

¹⁴Hy het hulle met 'n wolk gelei bedags, en die hele nag met die lig van vuur.

¹⁵Hy het rotse oopgekloof in die woestyn, en hulle baie laat drink, asof daar 'n vloed was.

¹⁶Hy het strome uit die rotswand laat vloei, en water laat afloop soos riviere.

¹⁷Maar hulle het steeds voortgegaan om teen Hom te sondig, om in die dorre streek teen die Allerhoogste opstandig te wees.

¹⁸Hulle het God doelbewus uitgedaag deur kos te vra wat hulle begeer.

¹⁹Hulle het hulle teen God uitgespreek; hulle het gesê: “Kan God 'n tafel dek in die woestyn?

²⁰Kyk, Hy het 'n rots geslaan en water het uitgestroom, spruite het gevloei. Sou Hy ook brood kon gee of vleis voorberei vir sy volk?”

²¹Daarom, toe die Here dit hoor, het Hy woedend geword, en 'n vuur het uitgebreek teen Jakob. Ook het sy toorn opgevlam teen Israel,

²²omdat hulle nie in God geglo het nie, en nie op sy verlossing vertrou het nie.

²³Hy het die wolke daarbo bevel gegee en die deure van die hemel oopgemaak.

²⁴Hy het manna om te eet op hulle laat reën, koring van die hemel het Hy aan hulle gegee,

²⁵die brood van engele – mense het dit geëet. Padkos het Hy vir hulle gestuur – tot versadiging toe.

²⁶Hy het die oostewind in die hemel laat losbars; en deur sy krag die suidewind laat waai.

²⁷Hy het vleis soos stof op hulle laat neerreën, vlieënde voëls soos die sand van die oseane.

²⁸Hy het dit binne-in sy kamp laat val, reg rondom sy verblyfplek.

²⁹Hulle het geëet en was heeltemal versadig; Hy het wat hulle begeer het, vir hulle gebring.

³⁰Hulle het nog nie weggedraai van wat hulle begeer het nie, hulle kos was nog in hulle monde,

³¹toe laai God se toorn al teen hulle op. Hy het onder hulle vettes 'n slagting aangerig en die jong manne van Israel op hulle knieë gedwing.

³²Ten spyte hiervan het hulle steeds gesondig en nie aan sy wonders geglo nie.

³³So het Hy hulle dae laat eindig in nietigheid, en hulle jare in verskrikking.

³⁴Wanneer Hy 'n slagting onder hulle aangerig het, het hulle Hom geraadpleeg; hulle het teruggedraai en God gesoek.

³⁵Hulle het onthou dat God hulle rots is, dat God, die Allerhoogste, hulle losser is.

³⁶Maar hulle het Hom probeer oorreed met die mond en het vir Hom bly lieg met die tong.

³⁷Hulle harte was nie standvastig teenoor Hom nie; hulle was nie getrou aan sy verbond nie.

³⁸Maar Hy is barmhartig; Hy bedek hulle sondeskuld; Hy delg hulle nie uit nie. Hy hou dikwels sy toorn terug en laat nie sy woede ten volle ontwaak nie.

³⁹Hy dink daaraan dat hulle vlees is, net maar 'n asemteug wat gaan en nie weer terugkeer nie.

⁴⁰Hoe dikwels was hulle nie opstandig teen Hom in die woestyn nie, het hulle Hom nie gegrief in die wildernis nie.

⁴¹Hulle het God weer uitgedaag, en die •Heilige van Israel gekrenk.

⁴²Hulle het nie onthou wat sy hand gedoen het nie, dié dag toe Hy hulle vrygekoop het van die teenstander,

⁴³toe Hy sy tekens gedoen het in Egipte en sy wonders op die vlakte van Soan.

⁴⁴Hy het hulle riviere in bloed verander, ook hulle strome – hulle kon glad nie daarvan drink nie.

⁴⁵Hy het steekvlieë onder hulle losgelaat, en dit het hulle geteister; ook paddas, en dit het verwoesting onder hulle aangerig.

⁴⁶Hy het hulle opbrengs aan kaalvretersprinkane gegee, die vrug van hulle arbeid aan treksprinkane.

⁴⁷Hy het hulle wingerdstokke deur hael vernietig, en hulle wildevyebome deur 'n verwoestende vloed.

⁴⁸Hy het hulle beeste aan hael oorgegee, en hulle vee aan weerligstrale.

⁴⁹Hy het sy brandende toorn onder hulle ingestuur: gramskap, vervloeking en benoudheid – 'n hele afdeling boodskappers van onheil.

⁵⁰Hy het die weg gebaan vir sy toorn; Hy het hulle nie van die dood weggehou nie, maar hulle lewens aan pessiektes uitgelewer.

⁵¹Hy het elke •eersgeborene in Egipte getref, die eerstelinge van hulle manlike krag in die tente van Gam.

⁵²Maar soos kleinvee het Hy sy volk laat wegtrek. Toe het Hy hulle soos 'n kudde in die woestyn gelei,

⁵³Hy het hulle veilig gelei, sodat hulle nie verskrik was nie. Hulle vyande is deur die see oorstroom.

⁵⁴Hy het hulle na sy •heilige grondgebied gebring, na die berg wat sy regterhand verwerf het.

⁵⁵Hy het nasies voor hulle uit verdryf. Hy het wat aan hulle behoort, met 'n maatlyn opgemeet as erfdeel, en die stamme van Israel in húlle tente laat woon.

⁵⁶Maar hulle was opstandig en het God, die Allerhoogste, uitgedaag; hulle het nie sy bepalings nagekom nie.

⁵⁷Hulle was afvallig en ontrou soos hulle voorouers; hulle het verander in 'n slap boog.

⁵⁸Hulle het Hom uitgetart met hulle offerhoogtes, met hulle afgodsbeelde het hulle Hom ontstel.

⁵⁹Toe God dit hoor, het Hy woedend geword en het Israel heeltemal verwerp.

⁶⁰Hy het die tabernakel by Silo prysgegee, die tent waarin Hy tussen mense gewoon het.

⁶¹Hy het sy krag in ballingskap oorgegee, sy heerlikheid in die hande van teenstanders.

⁶²Hy het sy volk aan die swaard uitgelewer; Hy het woedend geword vir sy eiendom.

⁶³Hulle jong manne is deur vuur verteer, en hulle jongmeisies is nie met liedere geprys nie.

⁶⁴Hulle priesters het deur die swaard geval en hulle weduwees kon nie rou nie.

⁶⁵Toe het my Heer asof uit die slaap wakker geword, soos 'n held uit die roes van wyn.

⁶⁶Hy het sy teenstanders teruggedryf en ewige bespotting oor hulle gebring.

⁶⁷Hy het die tent van Josef verwerp en die stam van Efraim nie gekies nie.

⁶⁸Maar Hy het die stam van Juda gekies, die berg Sion wat Hy liefhet.

⁶⁹Hy het sy heiligdom soos die hoogste hemele gebou, soos die aarde, wat Hy vir altyd gevestig het.

⁷⁰Hy het Dawid, sy dienskneg, gekies, en hom van die skaapkrale af weggeneem.

⁷¹Agter die lammerooie het Hy hom laat haal om Jakob, sy volk, op te pas, Israel, sy eiendom.

⁷²Dawid het hulle met 'n opregte hart opgepas; met die vaardigheid van sy hande het hy hulle gelei.