Psalms 22— AFR20

¹Vir die •musiekleier. Op “Die rooi takbok van die dagbreek”. 'n Psalm. Van Dawid.

²My God, my God, waarom het U my verlaat? Waarom is U ver daarvan om my te verlos, ver van die woorde wat ek uitskreeu?

³My God, ek roep bedags, maar U antwoord nie, ook snags, maar daar is geen rus vir my nie.

⁴U is tog die •Heilige, U heers waar die lofliedere van Israel opklink.

⁵Op U het ons voorouers vertrou, hulle het vertrou en U het hulle bevry.

⁶Tot U het hulle om hulp geroep en hulle het ontvlug; op U het hulle vertrou en hulle het nie beskaamd gestaan nie.

⁷Maar ek is 'n wurm en nie 'n mens nie, bespot deur die mense, verag deur die volk.

⁸Almal wat my sien, dryf met my die spot; hulle gryns en skud die kop:

⁹“Wend jou tot die Here!” en “Laat Hy hom bevry, laat Hy hom red as Hy hom goedgesind is!”

¹⁰U is immers die Een wat my uit die baarmoeder gehaal het, my op die borste van my moeder laat vertrou het.

¹¹Op U is ek aangewese van die moederskoot af; van my geboorte af is U my God.

¹²Moenie ver van my bly nie, want die nood is naby; daar is immers niemand wat help nie!

¹³Baie bulle het my omsingel; die sterkes van Basan het my vasgekeer.

¹⁴Hulle het hulle monde teen my oopgesper soos 'n leeu wat verskeur en brul.

¹⁵Soos water is ek uitgestort, my hele gebeente val uitmekaar; my hart het geword soos was, dit het in my liggaam gesmelt.

¹⁶My krag het uitgedroog soos 'n potskerf, en my tong kleef aan my verhemelte; in die stof van die dood laat U my lê.

¹⁷Inderdaad, honde het my omsingel. 'n Bende kwaaddoeners het my omring; hulle het my hande en my voete deurboor.

¹⁸Ek kan al my bene tel. Hulle staar my aan met leedvermaak.

¹⁹Hulle verdeel my klere onder mekaar, en hulle loot oor my boklere.

²⁰U, Here, moet tog nie ver van my bly nie; my bron van krag, kom my gou te hulp.

²¹Red tog my lewe van die swaard, my enigste lewe uit die mag van die honde.

²²Red my uit die bek van die leeu, en van die horings van buffels. U het my geantwoord.

²³Ek wil u Naam verkondig aan my •broers; in die byeenkoms wil ek U loof:

²⁴“Julle wat vir die Here ontsag het, loof Hom! Julle, die ganse nageslag van Jakob, vereer Hom! Vrees Hom, ganse nageslag van Israel!

²⁵Want Hy het die lyding van die magtelose nie geminag of misken nie; Hy het sy gesig nie vir hom verberg nie; maar toe hy Hom om hulp gesmeek het, het Hy gehoor.”

²⁶U is die rede vir my lofprysing in 'n groot byeenkoms; my geloftes sal ek nakom in die teenwoordigheid van dié wat vir Hom ontsag het.

²⁷Die verdruktes kan dan eet en versadig word; wie Hom raadpleeg, kan die Here loof. Mag julle harte vir altyd leef!

²⁸Almal tot aan die uithoeke van die aarde moet daaraan dink en hulle tot die Here bekeer. Al die familiegroepe van die nasies moet voor U in aanbidding buig;

²⁹want aan die Here behoort die koningskap, en Hy heers oor die nasies.

³⁰Ja, voor Hom sal almal wat oordadig leef, in aanbidding neerbuig; voor Hom sal alle sterflinge kniel, elkeen wat nie die lewe kan behou nie.

³¹'n Nageslag sal Hom dien; hulle sal van my Heer vertel aan die volgende geslag.

³²Hulle sal kom en sy geregtigheid bekend maak aan mense wat nog gebore moet word: Hy het dit gedoen.