1Gayon man, Job, isinasamo ko sa iyo na, dinggin mo ang aking pananalita, at pakinggan mo ang lahat ng aking mga salita.
2Narito, ngayon ay aking ibinuka ang aking bibig; nagsalita ang aking dila sa aking bibig.
3Sasaysayin ng aking mga salita ang katuwiran ng aking puso; at ang nalalaman ng aking mga labi ay sasalitaing may pagtatapat.
4Nilalang ako ng Espiritu ng Dios, at ang hinga ng Makapangyarihan sa lahat ay nagbibigay sa akin ng buhay.
5Kung ikaw ay makasasagot ay sumagot ka sa akin; ayusin mo ang iyong mga salita sa harap ko, tumayo ka.
6Narito, akoy sa Dios na gaya mo: ako may nilalang mula rin sa putik.
7Narito, hindi ka tatakutin ng aking kakilabutan, ni ang aking kalakhan man ay magiging mabigat sa iyo.
8Tunay na ikaw ay nagsalita sa aking pakinig, at aking narinig ang tinig ng iyong mga salita, na nagsasabi,
9Akoy malinis na walang pagsalangsang; akoy walang sala, ni may kasamaan man sa akin:
10Narito, siyay nakasumpong ng kadahilanan laban sa akin, ibinilang niya ako na pinakakaaway:
11Inilagay niya ang aking mga paa sa mga pangawan, kaniyang pinupuna ang lahat na aking landas.
12Narito, akoy sasagot sa iyo, ditoy hindi ka ganap; sapagkat ang Dios ay dakila kay sa tao.
13Bakit ka nakikilaban sa kaniya? Sapagkat hindi siya nagbibigay alam ng anoman sa kaniyang mga usap.
14Sapagkat ang Dios ay minsang nagsasalita, Oo, makalawa, bagaman hindi pinakikinggan ng tao.
15Sa isang panaginip, sa isang pangitain sa gabi, pagka ang mahimbing na pagkakatulog ay nahuhulog sa mga tao, sa mga pagkakatulog sa higaan;
16Kung magkagayoy ibinubukas niya ang mga pakinig ng mga tao, at itinatatak ang kanilang turo,
17Upang ihiwalay ang tao sa kaniyang panukala, at ikubli ang kapalaluan sa tao;
18Kaniyang pinipigil ang kaniyang kaluluwa sa pagbulusok sa hukay, at ang kaniyang buhay sa pagkamatay sa pamamagitan ng tabak.
19Siya namay pinarurusahan ng sakit sa kaniyang higaan, at ng palaging antak sa kaniyang mga buto:
20Na anopat kinayayamutan ng kaniyang buhay ang tinapay, at ng kaniyang kaluluwa ang pagkaing pinakamasarap,
21Ang kaniyang laman ay natutunaw, na hindi makita; at ang kaniyang mga buto na hindi nakita ay nangalilitaw.
22Oo, ang kaniyang kaluluwa ay nalalapit sa hukay, at ang kaniyang buhay sa mga mangwawasak.
23Kung doroong kasama niya ang isang anghel, isang tagapagpaaninaw, na isa sa gitna ng isang libo, upang ipakilala sa tao kung ano ang matuwid sa kaniya;
24Kung magkagayoy binibiyayaan niya siya at nagsasabi, Iligtas mo siya sa pagbaba sa hukay, akoy nakasumpong ng katubusan.
25Ang kaniyang laman ay magiging sariwa kay sa laman ng isang bata; siyay bumabalik sa mga kaarawan ng kaniyang kabataan:
26Siyay dumadalangin sa Dios, at nililingap niya siya: na anopat kaniyang nakikita ang kaniyang mukha na may kagalakan: at kaniyang isinasa tao ang kaniyang katuwiran.
27Siyay umaawit sa harap ng mga tao, at nagsasabi, Akoy nagkasala, at sumira ng matuwid, at hindi ko napakinabangan:
28Kaniyang tinubos ang aking kaluluwa sa pagyao sa hukay, at ang aking buhay ay makakakita ng liwanag.
29Narito, ang lahat ng mga bagay na ito ay gawa ng Dios, makalawa, oo, makaitlo sa tao,
30Upang ibalik ang kaniyang kaluluwa mula sa hukay, upang siyay maliwanagan ng liwanag ng buhay.
31Pansinin mong mabuti, Oh Job, dinggin mo ako: tumahimik ka, at akoy magsasalita.
32Kung ikaw ay may anomang bagay na sasabihin, sagutin mo ako: ikaw ay magsalita, sapagkat ibig kong ariin kang ganap.
33Kung hindi, dinggin mo ako: tumahimik ka, at tuturuan kita ng karunungan.