1Nang magkagayoy sumagot si Eliphaz na Temanita, at nagsabi,
2Sasagot ba ang isang pantas ng walang kabuluhang kaalaman, at pupunuin ang kaniyang tiyan ng hanging silanganan?
3Makikipagmatuwiranan ba siya ng walang kapakinabangang pangungusap, o ng mga salita na hindi niya ikagagawa ng mabuti?
4Oo, ikaw ay nagaalis ng katakutan, at iyong pinipigil ang dalangin sa harap ng Dios.
5Sapagkat ang iyong kasamaan ang nagtuturo sa iyong bibig, at iyong pinipili ang dila ng mapagkatha.
6Ang iyong sariling bibig ang humahatol laban sa iyo, at hindi ako; Oo, ang iyong sariling mga labi ay nagpapatotoo laban sa iyo.
7Ikaw ba ang unang tao na ipinanganak? O nalabas ka bang una kay sa mga burol?
8Iyo bang narinig ang lihim na payo ng Dios? At ikaw bay nagpigil ng karunungan sa iyong sarili?
9Anong nalalaman mo na di namin nalalaman? Anong nauunawa mo na wala sa amin?
10Kasama namin ay mga ulong may uban, at mga totoong napakatandang tao, matandang makapupo kay sa iyong ama.
11Ang mga pagaliw ba ng Dios ay totoong kaunti pa sa ganang iyo, sa makatuwid bagay ang salitang napakabuti sa iyo?
12Bakit ka napadadala sa iyong puso? At bakit kumikindat ang iyong mga mata?
13Na tinatalikdan mo ng iyong diwa ang Dios, at binibigkas mo ang ganyang mga salita sa iyong bibig.
14Ano ang tao upang maging malinis? At siyang ipinanganak ng babae, upang siyay maging matuwid?
15Narito, siyay hindi naglalagak ng tiwala sa kaniyang mga banal; Oo, ang langit ay hindi malinis sa kaniyang paningin.
16Gaano pa nga kaliit ang karumaldumal at hamak, ang taong umiinom ng kasamaan na parang tubig!
17Ipakikilala ko sa iyo, dinggin mo ako; at ang aking nakita ay aking ipahahayag:
18(Ang isinaysay ng mga pantas na mula sa kanilang mga magulang, at hindi inilingid;
19Sa mga yaon lamang ibinigay ang lupain, at walang taga ibang lupa na dumaan sa gitna nila:)
20Ang masamang tao ay nagdaramdam ng sakit lahat ng kaniyang araw, sa makatuwid bagay ang bilang ng mga taon na itinakda sa mamimighati.
21Ang hugong ng kakilabutan ay nasa kaniyang mga pakinig; sa kaginhawahan ay daratnan siya ng mga mananamsam:
22Siyay hindi naniniwala na babalik siya na mula sa kadiliman, at siyay hinihintay ng tabak:
23Siyay gumagala dahil sa tinapay, na nagsasabi: Nasaan? Kaniyang nalalaman na ang araw ng kadiliman ay handa sa kaniyang kamay:
24Kapanglawan at kadalamhatian ay tumatakot sa kaniya: nangananaig laban sa kaniya, na gaya ng isang hari na handa sa pakikipagbaka;
25Sapagkat iniuunat niya ang kaniyang kamay laban sa Dios. At nagpapalalo laban sa Makapangyarihan sa lahat;
26Tinatakbo niya siya na may mapagmatigas na leeg, sa kakapalan ng kaniyang mga kalasag;
27Sapagkat tinakpan niya ang kaniyang mukha ng kaniyang katabaan at nagpangulubot ng kaniyang mga pigi;
28At siyay tumahan sa mga sirang bayan, sa mga bahay na walang taong tumatahan, na madaling magiging mga bunton.
29Hindi siya yayaman, o mamamalagi man ang kaniyang pag-aari. Ni di lalawak sa lupa ang kaniyang mga tinatangkilik.
30Siyay hindi hihiwalay sa kadiliman; tutuyuin ng liyab ang kaniyang mga sanga, at sa pamamagitan ng hininga ng bibig ng Dios ay papanaw siya.
31Huwag siyang tumiwala sa kalayawan na dayain ang sarili: sapagkat kalayawan ang magiging kagantihan sa kaniya.
32Magaganap ito bago dumating ang kaniyang kapanahunan, at ang kaniyang sanga ay hindi mananariwa.
33Lalagasin niya ang kaniyang mga hilaw na ubas na gaya ng puno ng ubas, at lalagasin ang kaniyang bulaklak na gaya ng olibo.
34Sapagkat ang pulutong ng mga di banal ay hindi lalago, at susupukin ng apoy ang mga toldang suhulan.
35Silay nag-iisip ng pagapi at naglalabas ng kasamaan, at ang kanilang kalooban ay naghahanda ng pagdaraya.