1Taong ipinanganak ng babae ay sa kaunting araw, at lipos ng kabagabagan.
2Siyay umuusli na gaya ng bulaklak, at nalalagas: siya rin namay tumatakas na gaya ng anino, at hindi namamalagi.
3At iyo bang idinidilat ang iyong mga mata sa isang gaya nito, at ipinagsasama mo ako upang hatulan mo?
4Sinong makakakuha ng malinis na bagay sa marumi? wala.
5Yayamang ang kaniyang mga kaarawan ay nangapasiyahan, ang bilang ng kaniyang mga buwan ay talastas mo, at iyong hinanggahan ang kaniyang mga hangganan upang huwag siyang makaraan;
6Ilayo mo sa kaniya ang iyong paningin, upang siyay makapagpahinga, hanggang sa maganap niya, na gaya ng isang magpapaupa, ang kaniyang araw.
7Sapagkat may pagasa sa isang punong kahoy, na kung itoy putulin, ay sisibol uli, at ang sariwang sanga niyaon ay hindi maglilikat.
8Bagaman ang kaniyang ugat ay tumanda sa lupa, at ang puno niyaoy mamatay sa lupa;
9Gayon may sa pamamagitan ng amoy ng tubig ay sisibol, at magsasanga na gaya ng pananim.
10Ngunit ang tao ay namamatay at natutunaw; Oo, ang tao ay nalalagutan ng hininga, at saan nandoon siya?
11Kung paanong ang tubig ay lumalabas sa dagat, at ang ilog ay humuhupa at natutuyo;
12Gayon ang tao ay nabubuwal at hindi na bumabangon: hanggang sa ang langit ay mawala, silay hindi magsisibangon, ni mangagigising man sa kanilang pagkakatulog.
13Oh ikubli mo nawa ako sa Sheol. Na ingatan mo nawa akong lihim hanggang sa ang iyong poot ay makaraan, na takdaan mo nawa ako ng takdang panahon, at iyong alalahanin ako!
14Kung ang isang tao ay mamatay, mabubuhay pa ba siya? Lahat ng araw ng aking pakikipagbaka ay maghihintay ako, hanggang sa dumating ang pagbabago.
15Ikaw ay tatawag, at akoy sasagot sa iyo: ikaw ay magtataglay ng nasa sa gawa ng iyong mga kamay.
16Ngunit ngayoy binibilang mo ang aking mga hakbang: hindi mo ba pinapansin ang aking kasalanan?
17Ang aking pagsalangsang ay natatatakan sa isang supot, at iyong inilalapat ang aking kasamaan.
18At tunay na ang bundok na natitibag, ay nawawala, at ang bato ay napababago mula sa kinaroroonan niyaon;
19Inuukit ng tubig ang mga bato; tinatangay ng mga baha niyaon ang alabok ng lupa: sa gayon iyong sinisira ang pagasa ng tao.
20Ikaw ay nananaig kailan man laban sa kaniya at siyay pumapanaw; iyong pinapagbabago ang kaniyang mukha, at iyong pinayayaon siya.
21Ang kaniyang mga anak ay nagtataglay ng karangalan, at hindi niya nalalaman; at silay ibinababa, ngunit hindi niya nahahalata sila.
22Ngunit ang kaniyang laman sa kaniya ay masakit, at ang kaniyang kaluluwa sa loob niya ay namamanglaw.