1Psalm i Asafit. Trashëgiminë tënde e kanë pushtuar kombet, o Perëndi, tempullin tënd të shenjtë e kanë përdhosur, Jerusalemin në gërmadhë e kanë kthyer.
2Kufomat e shërbëtorëve të tu ua dhanë për ushqim shpendëve të qiellit, mishin e besnikëve të tu egërsirave të tokës.
3Gjakun e tyre e derdhën si ujë përreth Jerusalemit e nuk kishte kush t'i varroste.
4Jemi bërë tallje për fqinjët tanë, përqeshje e lojë për ata që na rrethojnë.
5Deri kur, o Zot? Përjetë do të jesh i zemëruar? A do të ndizet si zjarr furia jote?
6Derdhe zemërimin tënd mbi kombe që s'të njohin, mbi mbretëri që nuk thërrasin emrin tënd.
7Se e kanë gllabëruar Jakobin, banesën e tij e kanë shkretuar.
8Mos na i kujto paudhësitë e së shkuarës, por ardhtë sa më shpejt mëshira jote, se kemi rënë shumë poshtë.
9Na ndihmo, o Perëndi i shpëtimit tonë, për lavdinë e emrit tënd, na çliro e na i fal mëkatet, për hir të emrit tënd.
10Përse të thonë kombet: «Ku është Perëndia i tyre?». Le ta marrin, pra, vesh kombet e ne me sytë tanë le ta shohim, hakmarrjen për gjakun e derdhur të shërbëtorëve të tu.
11Ardhtë para teje gjëma e të robëruarve, me fuqinë e krahut tënd shpëto të dënuarit me vdekje.
12Shpërblejua shtatëfish fqinjëve tanë mbi kurriz poshtërimin që të bënë ty, o Zot.
13E ne populli yt, delet e kullotës sate, do të të përlëvdojmë në amshim e brez pas brezi do të shpallim lavdinë tënde.