1Psalm i Asafit. Perëndia, Zoti Perëndi, foli, tokën mbarë mblodhi nga lindja në perëndim të diellit.
2Prej Sionit, bukurisë së përkryer, Perëndia shkëlqeu.
3Perëndia ynë po vjen e nuk do të heshtë, i paraprin zjarri që përpin, përreth tij thëllimi i tërbuar.
4Thërret qiejt prej së larti bashkë me tokën, për të gjykuar popullin e tij:
5«Mblidhuni tek unë, o besnikë, ju që me fli besëlidhjen me mua lidhët».
6Qiejt shpallin drejtësinë e tij, se gjykatës është vetë Perëndia.
7«Dëgjomë, o populli im, dua të flas, o Izrael! Kam për të dëshmuar kundër teje, unë jam Perëndia, Perëndia yt.
8Nuk po të qortoj për flitë e tua, flitë e tua të shkrumbimit i kam përherë përpara.
9Mëzat nuk do të pranoj prej shtëpisë sate e as cjap prej tufave të tua.
10Se të miat janë tërë kafshët e pyllit, egërsirat e mijëra male.
11I njoh tërë shpendët e lartësive, gjallesat e fushës janë të miat.
12Po të kisha uri, s'do të të lypja ty, e imja është bota e gjithçka në të.
13Mos do të ha gjë mish demash, a do të pi gjak cjepsh?
14Kushtoji Perëndisë fli përlëvdimi e përmbushi betimet ndaj të Tejlartit.
15Ditën e fatkeqësisë më thirr, do të të shpëtoj e do të më lavdërosh».
16E të paudhit Perëndia i thotë: «Përse, vallë, i shpall rregullat e mia, përse goja jote flet për besëlidhjen time,
17kur ti e urren qortimin e fjalët e mia i hedh pas shpine?
18Kur sheh një vjedhës, shoqërohesh me të, me kurorëshkelësit bëhesh bashkë.
19Gojën ia ke kushtuar së keqes, gjuha jote thur mashtrime.
20Ulesh e flet kundër vëllait tënd, shpif kundër birit të nënës sate.
21Këto i ke bërë e unë kam heshtur, ke menduar se jam si ti. Por, ja, ku po të qortoj e po t'i përplas para syve».
22Kuptojeni, pra, mirë këtë gjë, ju që Perëndinë harroni, në mos do t'ju bëj copë e çikë e s'do të ketë kush t'ju shpëtojë.
23Kush më kushton fli përlëvdimi më nderon, atij që ecën udhës së drejtë do t'i tregoj shpëtimin e Perëndisë.