1Jo neve, o Zot, jo neve, por emrit tënd jepi lavdi, për hir të mirësisë sate, për hir të besnikërisë sate.
2Përse të thonë kombet: «Ku është Perëndia i tyre?».
3Perëndia ynë është në qiell e bën gjithçka dëshiron.
4Idhujt e tyre janë argjend e ar, vepra të duarve të njeriut.
5Kanë gojë e nuk flasin, sy e nuk shohin,
6veshë e nuk dëgjojnë, hundë e nuk nuhasin,
7duar e nuk prekin, këmbë e nuk ecin, prej fytit zë nuk nxjerrin.
8Ashtu qofshin edhe ata që i bëjnë, të gjithë sa në to besojnë.
9Beso në Zotin, o Izrael! Ai është ndihma dhe mburoja e tyre.
10Beso në Zotin, o shtëpi e Aronit! Ai është ndihma dhe mburoja e tyre.
11Besoni në Zotin, o ju që Zotin druani! Ai është ndihma dhe mburoja e tyre.
12Zoti u kujtua për ne e do të na bekojë. Do ta bekojë shtëpinë e Izraelit, do ta bekojë shtëpinë e Aronit.
13Do të bekojë ata që Zotin druajnë, të vegjël e të mëdhenj.
14Zoti ju shtoftë, ju dhe bijtë tuaj!
15Qofshi të bekuar prej Zotit, që bëri qiellin e tokën.
16Qiejt janë qiejt e Zotit, tokën ua ka dhënë bijve të njeriut.
17Zotin nuk do ta lavdërojnë të vdekurit, as ata që zbresin në vendin e heshtjes,
18por Zotin do ta bekojmë ne, që tani e deri në amshim! Aleluja!