1Përse rri larg, o Zot? Pse fshihesh në kohë të vështira?
2I paudhi shfrytëzon me mburrje skamnorin; rënçin në kurthet që ngritën vetë.
3Me dëshirat e veta mburret i paudhi, ndërsa lakmitari shan e mallkon Zotin.
4I paudhi e mban hundën përpjetë e nuk kërkon, mendon se nuk ka Perëndi.
5Punët i venë gjithnjë mbarë, gjykimet e tua janë larg prej tij dhe kundërshtarët i fshin me një frymë.
6Thotë me vete: «Nuk do të trandem, kurrë nuk do më gjejë e keqja».
7Goja e tij është plot mallkime, mashtrime e dhunë, nën gjuhë ka ligësi e poshtërsi.
8Zë pritë nëpër fshatra, vret të pafajshmin në vende të fshehta e me sy përgjon fatkeqin.
9Fshihet e pret si luani në strofull, pret për të rrëmbyer skamnorin, e rrëmben dhe e zvarrit në rrjetën e tij.
10Struket e mblidhet kruspull dhe para forcës së tij fatkeqët bien.
11I paudhi thotë me vete: «Perëndia harron, është fshehur e nuk sheh gjë».
12Ngrihu, o Zot, ngrije dorën, o Perëndi, e mos i harro skamnorët.
13Pse i paudhi e përçmon Perëndinë e thotë me vete: «Ti nuk do të më shqyrtosh?».
14Por ti ke parë, se ti e sheh ligësinë dhe brengën, ti i peshon me dorën tënde. Te ti mbështetet fatkeqi, ti je ndihmësi i jetimit.
15Thyeja krahun të paudhit e të ligut, hetoje për paudhësinë gjer në fund.
16Zoti mbretëron përjetë, por kombet zhduken nga toka e tij.
17Dëshirën e të përulurve ti e dëgjon, o Zot, ua forcon zemrën e bën kujdes,
18që t'i japësh të drejtë jetimit e të shtypurit, që njeriu i dheshëm të mos tmerrojë më askënd.