1Gruaja e urtë e lartëson shtëpinë, e marra e shemb me duart e veta.
2Kush shkon udhës së drejtë, druan Zotin, kush e shmang udhën e Zotit, e nënçmon.
3Në gojën e të marrit mbin thupra e mendjemadhësisë, por të urtët do të shpëtohen prej fjalëve të veta.
4Grazhdi pa qe mbetet i zbrazur, falë fuqisë së një kau, gëlojnë të korrat.
5Dëshmitari besnik nuk rren, dëshmitari i rremë nxjerr veç gënjeshtra.
6Përqeshësi e kërkon urtinë, por s'e gjen; të mençurit i vjen lehtë dija.
7Hiqju të marrit, se nuk do të nxësh fjalët e dijes.
8I mprehti e shqyrton me urti sjelljen e vet, të marrët i pështjellon marrëzia.
9Të marrët tallen me mëkatin, por të drejtët gjejnë hir.
10Veç zemra e njeh hidhërimin e vet, e gëzimin e saj s'e ndan dot i huaji.
11Shtëpia e të paudhëve do të rrënohet, por streha e të drejtëve do të lulëzojë.
12Dikujt mund t'i duket e drejtë një rrugë, por ja që sos shtigjeve të vdekjes.
13Zemra dhemb edhe në gaz e gëzimi mund të kthehet në vaj.
14Dredharaku do të ngopet me sjelljet e veta, njeriu i mirë edhe më shumë.
15Thjeshtaku beson gjithçka, ndërsa i përkori e di ku e hedh hapin.
16I urti e njeh frikën, ndaj i ikën së keqes, ndërsa i marri është i cekët e ngulakëmbës.
17Njeriu idhnak bën marrëzira, njeriu dinak është i urryer.
18Thjeshtakët trashëgojnë marrëzinë, ndërsa të mprehtët kurorëzohen me dije.
19Të këqijtë përkulen para njerëzve të mirë e të paudhët te portat e të drejtëve.
20Të varfrin e urren edhe fqinji i vet, por të shumtë janë ata që e duan të pasurin.
21Kush e përçmon të afërtin, mëkaton, por lum kush përkrah skamnorët.
22A nuk birren ata që veprojnë keq? Mirësi e besnikëri për ata që veprojnë mirë!
23Çdo mund e sjell një dobi, ndërsa fjalët e shumta janë varfëri.
24Të urtët kanë për kurorë pasurinë, por të marrët shkojnë nga marrëzia në marrëzi.
25Dëshmitari i vërtetë shpëton jetë, por kush gënjen përhap mashtrim.
26Në drojën e Zotit mbështetja është e fortë, ajo është strehim për bijtë e tij.
27Droja e Zotit është burim jete, të largon nga leqet e vdekjes.
28Një popull i madh është lavdia e mbretit, ndërsa një princ pa popull është i rrënuar.
29Kush nuk zemërohet shpejt, është plot mend, një shpirt i ngutur nxjerr në pah marrëzinë.
30Mendja e shëndoshë e gjallëron trupin, kurse smira bren eshtrat.
31Kush nëpërkëmb të vobektin, fyen krijuesin e tij, por kush përkrah nevojtarin, e nderon.
32I paudhi rrëzohet prej paudhësisë së vet, për të drejtin edhe vdekja është strehë.
33Urtia prehet në zemrën e të mençurit, por shfaqet edhe mes të marrëve.
34Drejtësia e lartëson një komb, mëkati është turpi i popujve.
35Mbreti e përkrah shërbëtorin e mbarë, por zemërohet me turpëruesin.