1Ari u zymtua, u tjetërsua ari i pastër. U përhapën gurët e shenjtë në krye të çdo rruge.
2Bijtë e çmuar të Sionit, që peshohen me ar, seç i panë si enë balte, vepër e duarve të poçarit!
3Gati janë edhe çakejtë t'u japin gji e t'i mëkojnë të vegjlit e vet, por bija e popullit tim u egërsua si struci në shkretëtirë.
4Deri edhe foshnjës prej etjes i ngjitet gjuha pas qiellze. Fëmijët lypin bukë, por s'ka kush t'ua japë.
5Humbin udhës ata që hanin mirë. Ata që visheshin me purpur rrëmojnë në mbeturina.
6Vërtet u shtua faji i bijës së popullit tim, më shumë se mëkati i Sodomës, që u përmbys njëherësh pa i vënë dorë askush.
7Zotërinjtë e saj shkëlqenin më shumë se bora, ishin më të bardhë se qumështi, e kishin trupin më të kuq se koralet, pamjen si të safirit.
8Hijen e kanë më të zezë se thëngjillin, nuk njihen rrugës. U është ngjitur lëkura në eshtra, u është tharë si druri.
9Të therurit prej shpatës janë më mirë se të vdekurit nga uria që fishken se u mungojnë prodhimet e tokës.
10Janë bërë ushqim për ta, kur u rrënua bija e popullit tim, fëmijët që gratë e dhimbshme me duart e veta i gatuan.
11Krejt zemërimin e vet e zbrazi Zoti, e derdhi furinë e vet. I vuri zjarrin Sionit, e përpiu me themel.
12Lehtë nuk e besojnë mbretërit e tokës as banorët e botës, se ngucësi e armiku i kapërcyen portat e Jerusalemit,
13me mëkatet e profetëve e me ligësitë e priftërinjve që derdhën mes tij gjak të pafajshëm.
14Ngarendnin udhëve verbërisht, fëlliqur me gjak, aq sa as petkat nuk ua preknin dot.
15«Sprapsuni! Ndyrësi!», u bërtitnin. «Sprapsuni! Sprapsuni! Mos prekni!». Prandaj, ikën e u endën, aq sa ndër kombe thanë: «Nuk duhet të qëndrojnë më gjatë!».
16Fytyra e Zotit i përzuri, ai nuk ua hedh më sytë, priftërinjtë nuk u nderuan, pleqtë nuk u përfillën.
17Amullia i zuri sytë tanë, duke këqyrur më kot për ndihmë. Këqyrnim për ndonjë komb që s'na shpëtonte dot.
18Cytnin hapat tanë, që të mos ecnim shesheve tona. Na u afrua fundi! Na u sosën ditët, se na erdhi fundi.
19Këmbëshpejtë ishin përndjekësit tanë, më të shpejtë se shqiponjat në qiell. Nëpër male na ndoqën, pritë na vunë në shkretëtirë.
20Ra në gropat e tyre i vajosuri i Zotit, ai që na mbushte me frymë, ai për të cilin thoshim: «Nën hijen e tij do të jetojmë ndër kombe».
21Sa jetojnë në tokën e Ucit, të gëzojnë e të ngazëllejnë me bijën e Edomit, por kupa do të kalojë edhe nga ti, do të dehesh e do të dalësh cullak.
22T'u shlye dënimi, bija e Sionit, ai nuk do ta zgjasë mërgimin tënd, por do ta ndëshkojë fajësinë tënde, o bijë e Edomit, do t'i zbulojë mëkatet e tua.