1«Kush do të më japë në shkretëtirë një bujtinë udhëtarësh? Do ta braktisja popullin tim e do të ikja prej tij, se janë të tërë kurorëshkelës, një mori tradhtarësh.
2E ndehin gjuhën porsi hark, mashtrimi e jo besnikëria përtërihet mbi tokë, se bëjnë ligësi pas ligësie e mua nuk më njohin, kumton Zoti.
3Secili duhet të ruhet nga i afërti i vet, as te vëllai mos kini besim, se çdo vëlla mashtron prore, çdo i afërt shkon duke shpifur.
4Secili e mashtron të afërtin e nuk thotë të vërtetën. E kanë ushtruar gjuhën për të gënjyer, u këputën duke bërë ligësi.
5Banojnë në mes të mashtrimit e për shkak të mashtrimit s'pranojnë të më njohin, kumton Zoti.
6Prandaj, kështu thotë Zoti i ushtrive: ja, do t'i spastroj e do t'i sprovoj, se si duhet të sillem me bijën e popullit tim?
7Shigjetë therëse është gjuha e tyre, me mashtrim flet goja e tyre. I urojnë paqen të afërtit, por me mend i ngrenë kurth.
8Mos vallë s'do t'i ndëshkoj për këto? Kumton Zoti. Mos vallë s'do të hakmerrem me një komb si ky?
9Mbi male do ta ngre gjëmën e vajin e në kullotat e shkretëtirës ankimin, se janë të shkreta, askush nuk i përshkon e nuk dëgjohet britma e bagëtisë, që nga zogjtë e qiellit deri te bagëtitë shkuan e vanë.
10Do ta kthej Jerusalemin në një grumbull gurësh, në strofkë çakejsh. Qytetet e Judës do t'i bëj djerrinë, se do të mbesin pa banorë.
11Cili njeri i urtë e kupton këtë? Kujt i foli goja e Zotit, që ta shpallë? Pse është rrënuar toka, si një shkretëtirë ku nuk kalon askush?
12Thotë Zoti: meqë e braktisën ligjin që u parashtrova dhe nuk e dëgjuan zërin tim e nuk e ndoqën,
13por ndoqën zemërngurtësinë e vet dhe Baalët, siç i kishin mësuar etërit e tyre,
14prandaj, kështu thotë Zoti i ushtrive, Perëndia i Izraelit: ja, do ta koj këtë popull me pelin dhe do t'i jap të pijë ujë të helmuar.
15Do t'i shpërndaj nëpër kombe, të cilat nuk i kanë njohur as ata, as etërit e tyre dhe do t'u dërgoj shpatën që t'i ndjekë derisa t'i kem shfarosur.
16Kështu thotë Zoti i ushtrive: vini re! Thirrni vajtueset të vijnë! Thirrni më të zonjat të vijnë».
17«Të nxitohen, t'ia nisin vajit mbi ne, që sytë tanë të derdhin lot e qepallat tona të rrjedhin çurg,
18se një zë vajtimi dëgjohet në Sion: “Si u rrënuam! Turp për ne, se e braktisëm vendin e i shembën banesat tona”.
19Dëgjojeni, o gra, fjalën e Zotit, ta pikasë veshi juaj fjalën e gojës së tij që t'u mësoni vajtimin bijave tuaja dhe gratë kujën njëra-tjetrës.
20Se vdekja u kacavar në dritaret tona, u fut në pallatet tona, për t'i këputur foshnjat nëpër rrugë, të rinjtë nëpër sheshe.
21Shpall! Kështu kumton Zoti: do të bien kufomat njerëzore si plehu përmbi ara, si duajt pas korrtarit, që s'ka kush i mbledh.
22Kështu thotë Zoti: të mos mburret i dituri me diturinë e vet, të mos mburret i forti me forcën e vet, të mos mburret i pasuri me pasurinë e vet!
23Por nëse mburret, le të mburret me këtë: se është i mençur e më njeh, se jam Zoti që vepron me dashuri, me të drejtë e drejtësi mbi tokë, se këto më pëlqejnë, kumton Zoti.
24Ja, po vijnë ditët, kumton Zoti, kur do t'i ndëshkoj të gjithë të rrethprerët në lafshë,
25Egjiptin, Judën, Edomin, bijtë e Amonit, të Moabit, si edhe të gjithë ata që banojnë në shkretëtirë me tëmtha të qethur, se të gjitha kombet janë të parrethprera, ndërsa mbarë shtëpia e Izraelit është e parrethprerë në zemër».