Psalms 107— SNP

¹Wysławiajcie PANA, ponieważ jest dobry, Ponieważ Jego łaska trwa na wieki!

²Niech to powiedzą odkupieni przez PANA, Ci, których wykupił z ręki gnębiciela,

³Zebrał z przeróżnych krajów: Ze wschodu i zachodu, Z północy i z południa!

⁴Błądzili po pustyni, po pustkowiach, Nie mogli znaleźć drogi do miejsc zamieszkałych;

⁵Dręczył ich głód i pragnienie, Byli też bliscy załamania.

⁶I wtedy, w swojej niedoli, wołali do PANA — A On wyzwolił ich z pognębienia,

⁷Poprowadził ich prostą drogą, Tak że doszli do miast zamieszkałych przez ludzi.

⁸Niech wysławiają PANA, Jego łaskę i cuda na rzecz synów ludzkich,

⁹Gdyż nakarmił spragnioną duszę, A jej głód zaspokoił dobrem!

¹⁰Serca ludzi siedzących w ciemności i pogrążonych w mroku, Związanych nędzą i żelazem

¹¹Z powodu swego buntu przeciw słowom Boga Oraz pogardy dla rad Najwyższego,

¹²Upokorzył mozołem, A gdy się potykali, nie miał im kto pomóc.

¹³I wtedy, w swojej niedoli, wołali do PANA — A On wyzwolił ich z pognębienia;

¹⁴Wyprowadził z ciemności oraz z gęstego mroku I skruszył to, co ich trzymało w więzieniu.

¹⁵Niech wysławiają PANA, Jego łaskę i cuda na rzecz synów ludzkich,

¹⁶Gdyż wyrwał wrota ze spiżu I połamał żelazne zasuwy.

¹⁷Potracili rozum, i przez swe nieprawości, przez swoje winy cierpieli.

¹⁸Obrzydł im wszelki pokarm, Stanęli na progu śmierci.

¹⁹I wtedy, w swojej niedoli, wołali do PANA, A On wyzwolił ich z pognębienia,

²⁰Posłał swoje Słowo, uzdrowił ich I ochronił przed całkowitym zniszczeniem.

²¹Niech wysławiają PANA, Jego łaskę i cuda na rzecz synów ludzkich,

²²Niech złożą dziękczynne ofiary I niech z radością sławią Jego czyny!

²³Ci, którzy na statkach wyruszyli w morze, Prowadzili handel na zamorskich szlakach,

²⁴Ci widzieli wielkie dzieła PANA, Jego cuda na bezkresnych głębiach.

²⁵Oto wydał rozkaz — zerwała się wichura! Podniosły się potężne fale!

²⁶Parli w górę ku niebu, Pruli w dół, w otchłanie, Ich dusze zastygały w przerażeniu.

²⁷Zataczali się i chwiali jak pijani, Ich mądrość poszła w rozsypkę.

²⁸I wtedy, w swojej niedoli, wołali do PANA, A On wyzwolił ich z pognębienia,

²⁹Uciszył wzburzone morze I uspokoił jego fale.

³⁰Ucieszył ich ten spokój, Uradowało to, że ich wprowadził do upragnionej przystani.

³¹Niech wysławiają PANA, Jego łaskę i cuda na rzecz synów ludzkich,

³²Niech Go wywyższają w zgromadzeniu ludu I chwalą Go w radzie starszych!

³³Zamienił rzeki w pustynię, A źródła wód w suchą ziemię —

³⁴Z powodu zła swych mieszkańców Żyzna ziemia stała się ugorem.

³⁵Ale także pustynię zamienił w jeziora I suchą ziemię w źródła.

³⁶W niej osadził głodnych, A oni wybudowali tam miasto na mieszkanie.

³⁷Obsiali pola, zasadzili winnice I zebrali obfite plony.

³⁸Błogosławił im i bardzo się rozrośli, Zadbał też, by nie zabrakło im bydła.

³⁹[Ich wrogowie natomiast] zmaleli i podupadli Przez ucisk, nieszczęście i rozpacz.

⁴⁰Dostojnych dotknął pogardą, Zmusił do błądzenia po pustynnych bezdrożach,

⁴¹Ale ubogiego wyprowadził z nędzy, A jego rodzinę rozmnożył niczym owce w stadzie.

⁴²Prawi to zobaczą — i ogarnie ich radość, Wszelkie bezprawie natomiast zamknie swoje usta.

⁴³Kto mądry, niech z tego korzysta I niech rozważa w swych myślach przejawy łaski PANA!