Psalms 105— SNP

¹Wysławiajcie PANA! Wzywajcie Jego imienia! Głoście wśród ludów Jego dzieła!

²Śpiewajcie Mu! Grajcie Mu! Opowiadajcie o wszystkich Jego cudach!

³Szczyćcie się Jego świętym imieniem, Niech raduje się serce szukających PANA!

⁴Szukajcie PANA i Jego mocy, Szukajcie Jego oblicza nieprzerwanie!

⁵Pamiętajcie o cudach, których dokonał, O znakach i rozstrzygnięciach przez Niego ogłoszonych —

⁶Wy, potomkowie Abrahama, Jego sługi, I wy, synowie Jakuba, przez Niego wybrani!

⁷Oto PAN, nasz Bóg: Jego rozstrzygnięcia dotyczą całej ziemi,

⁸On zawsze pamięta o swoim przymierzu, O Słowie, które przekazał tysięcznym pokoleniom —

⁹O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, Oraz o swej przysiędze złożonej Izaakowi.

¹⁰Zawarł je jako ustawę dla Jakuba, Jako wieczne przymierze dla Izraela,

¹¹Powiedział: Tobie dam ziemię Kanaan, Przydzielę ci ją w dziedziczne posiadanie.

¹²A stało się to wtedy, gdy była ich garstka, Byli w niej nieliczni i obcy.

¹³Wędrowali wówczas od narodu do narodu, Od królestw do kolejnych ludów.

¹⁴Już wtedy nie pozwolił nikomu ich gnębić, Z ich powodu karał nawet królów:

¹⁵Nie dotykajcie moich pomazańców I moim prorokom nie wyrządzajcie szkody!

¹⁶A kiedy zesłał głód na ziemię, Kiedy uszczuplił zapasy chleba,

¹⁷Posłał przed nimi swojego człowieka, Sprzedanego w niewolę Józefa.

¹⁸Pęta spodliły jego nogi, Żelazna obręcz skuła szyję,

¹⁹Jednak do czasu — bo przyszło Jego Słowo, Wypróbowała go zapowiedź PANA.

²⁰Król posłał sługi i ci go rozkuli, Władca ludów orzekł — i go wypuszczono.

²¹Następnie ustanowił go panem swego domu I władcą całego swego mienia.

²²Mógł karcić książąt zgodnie ze swą wolą, Dworską starszyznę miał uczyć mądrości.

²³Tak do Egiptu przybył sam Izrael I Jakub stał się przychodniem w ziemi Chama.

²⁴A tam Bóg bardzo rozmnożył swój lud, Uczynił go mocniejszym od jego nieprzyjaciół.

²⁵Następnie zaś odmienił nastroje ludzi w kraju, tak że Jego lud został znienawidzony, Służący Mu padali ofiarą nadużyć.

²⁶I właśnie wtedy posłał swego sługę Mojżesza Oraz Aarona, którego sobie wybrał,

²⁷Ci głosili wśród nich Jego słowa, a On popierał je znakami, I tak w ziemi Chama miały miejsce cuda.

²⁸Zesłał ciemność — i zapadł mrok, Nie przeszkodzili Jego Słowu.

²⁹Wodę zamienił im w krew I sprawił, że padły ryby.

³⁰Ich ziemia zaroiła się od żab — Były także w pałacach królewskich.

³¹Wyrzekł słowo — i nadciągnęły owady, Komary wdarły się w granice.

³²Zamiast deszczu spuścił im grad I płomieniami ognia potraktował ich ziemię.

³³Uderzył w ich winnice i gaje figowe I połamał drzewa w całym kraju.

³⁴Wydał rozkaz — i nadciągnęła szarańcza, Wszędzie było chrząszczy bez liku.

³⁵Te pożarły całą zieleń ich ziemi I pochłonęły owoce ich pól.

³⁶Uderzył też wszystkich pierworodnych w ich kraju, Pierwociny ich męskiej siły.

³⁷Potem swój lud wyprowadził ze srebrem i złotem, A w ich plemionach nie było utykającego.

³⁸Egipt ucieszył się z ich wyjścia, Gdyż padł na ludzi strach z ich powodu.

³⁹On zaś rozpostarł nad nimi obłok dla osłony I zapalał ogień, by rozświetlał noc.

⁴⁰Kiedy prosili, zesłał im przepiórki I ich głód zaspokajał, zsyłając z nieba chleb.

⁴¹Rozłupał też skałę i trysnęło źródło, Pustynia spłynęła strumieniami wód.

⁴²Miał bowiem w pamięci swoje święte Słowo Oraz swojego sługę — Abrahama.

⁴³To dlatego wyprowadził swój lud wśród wesela, Swoich wybranych — wśród okrzyków radości.

⁴⁴I tak dał im ziemie obcych narodów, Posiedli dorobek innych ludów,

⁴⁵By przestrzegali Jego ustaw I trzymali się Jego praw. Alleluja.