Hebrews 3— NPD

¹Dlatego więc, bracia i siostry, święci adresaci wezwania z Niebios, starajcie się dobrze zrozumieć, kim jest ów Wysłannik i Arcykapłan – Jezus.

²On bowiem, przebywając na Ziemi, okazał się nie tylko wiernym sługą PANA – jak Mojżesz – we wszystkich sprawach tyczących się Bożego domu, lecz był Autorem tego domu.

³Dlatego też uznany został za godnego większej chwały niż Mojżesz. Oczywiste jest bowiem, że budowniczy cieszy się większym uznaniem, niż dom, który postawił.

⁴Każdy dom wznoszony jest przecież przez kogoś, a tym, który zbudował wszystko, jest Bóg.

⁵O ile więc Mojżesz – jako sługa – był wierny we wszystkich sprawach domu Bożego na świadectwo tego, co dopiero miało zostać powiedziane,

⁶o tyle Chrystus – jako Syn – stoi ponad całym domem Bożym. A domem tym jesteśmy my, jeśli tylko w prostocie i chlubie tej nadziei, którą On nam zwiastował, wytrwamy do końca.

⁷Dlatego, jak mówi Duch Uświęcający: DZISIAJ, gdy Słowo moje słyszycie,

⁸nie czyńcie kamiennymi serc swoich jak w buncie, jak w dniu oburzenia, kiedy na pustyni

⁹ojcowie wasi chcieli mnie doświadczyć, na próbę wystawiając, choć dzieła me widzieli.

¹⁰Dlatego lat czterdzieści gniewałem się na nich, aż doszedłem do wniosku, że zawsze będą błądzić, gdyż nie było w nich chęci pełnienia mej woli.

¹¹Dlatego to przysiągłem w swoim uniesieniu, że tacy nie wejdą do mego Odpocznienia.

¹²Baczcie więc, bracia i siostry, aby i w waszych sercach nie rozwinął się podobny przewrotny i niegodziwy brak ufności do PANA, prowadzący do odstąpienia od Boga żywego.

¹³Dlatego zachęcajcie się każdego dnia – dopóki to, co nazywamy DZISIAJ, ciągle jeszcze trwa – aby wskutek zwodzenia, jakie przychodzi ze strony grzechu, serce żadnego z was nie stało się kamienne.

¹⁴Mamy bowiem prawdziwy udział w Chrystusie, o ile do końca wytrwamy w tej ufności, którą od początku w Nim złożyliśmy.

¹⁵Właśnie dlatego zostało powiedziane: DZISIAJ, gdy Słowo moje słyszycie, nie czyńcie kamiennymi serc swoich jak w buncie.

¹⁶Kim byli ludzie, którzy, choć początkowo dawali posłuch Bożemu Słowu, to jednak się zbuntowali? Czyż nie byli to ci, którzy pod wodzą Mojżesza wyszli z Egiptu?

¹⁷Czyż to nie oni przez czterdzieści lat ciągle i na nowo oburzali Boga? Czyż to nie zwłoki tych, którzy grzeszyli niewiarą, zostały porozrzucane na piaskach pustyni

¹⁸A komu Bóg poprzysiągł odmowę wejścia do swego Odpocznienia, jeśli nie tym, którzy początkowo szli za Nim, lecz po jakimś czasie okazali Mu swoje nieposłuszeństwo?

¹⁹Widzimy zatem jasno, że nie mogli tam wejść z powodu braku posłuszeństwa wobec Najwyższego.