1Dlatego, moi drodzy, tym mocniej powinniśmy przylgnąć do tego, co usłyszeliśmy, abyśmy przez zwykłą niedbałość nie minęli się z celem Bożego planu.
2Jeśli bowiem wszystko, co obwieszczali wcześniejsi wysłannicy, spełniło się, a każde przestępstwo i nieposłuszeństwo otrzymało zasłużoną karę,
3to jakże my mielibyśmy uniknąć wyroku, gdybyśmy beztrosko zaniedbali sprawę tak wielkiej wagi, jaką jest nasze zbawienie? Ono przecież zostało ogłoszone przez samego PANA, a potem – na Jego polecenie – umocnione pośród nas przez tych, którzy Go usłuchali.
4Od początku było również przez Boga potwierdzane znakami, cudami, różnymi przejawami mocy i darami Ducha Uświęcenia, których Najwyższy udziela według swojej woli.
5Zwróćcie też uwagę, że Bóg nikomu wcześniej nie poddał ani obecnego świata, ani tego, na który czekamy.
6Wręcz odwrotnie. Dawid już wcześniej o tym prorokował następującymi słowami: Kim jest ów Człowiek, byś o nim pamiętał; kim Syn człowieczy, byś troszczył się o Niego?
7Obdarzyłeś Go funkcją nieco niższą od Twojej, chwałą i dostojeństwem raczyłeś Go otoczyć (...)
8wszystko Mu poddałeś, by miał nad tym władzę. A skoro Chrystusowi jest poddane wszystko, to znaczy, że nic z tego podporządkowania nie podlega wyłączeniu. Choć więc na razie nie widać jeszcze, by wszystko było Mu całkowicie poddane,
9to jednak już rozpoznajemy, iż On – przyjmując ludzkie ciało i godząc się na pozycję niższą od aniołów – przejściowo uniżył sam siebie. Uczynił to zaś w jednym celu – by przez chwalebne i godne czci doświadczenie śmierci za grzech każdego człowieka wyjednać dla wszystkich Bożą łaskawość.
10Wypadało zresztą, aby Ten, dzięki któremu wszystko istnieje i się dokonuje, mając plan przyprowadzenia wielu do swej chwały, sam najpierw – zanim stał się Źródłem i Przewodnikiem ich zbawienia – okazał się doskonały
11A ponieważ zarówno Ten, który uświęca, jak i wszyscy, którzy poddają się Jego uświęceniu, pochodzą od Jedynego Boga, dlatego Chrystus nie wstydzi się nazwać ich swoimi braćmi,
12mówiąc: Będę o Tobie mówił moim braciom i Ciebie sławił w zgromadzeniu ludu.
13To o Nim również mówi Pismo: W Nim będę pokładał całą moją ufność. A także: Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg.
14A skoro owe dzieci były natury cielesnej, dlatego i On ją przyjął, by przez śmierć dla tejże natury rozbroić moc diabła, który wpędza ludzi w Śmierć wieczną,
15i uwolnić żyjących w niewoli szatańskiej od nieustannego strachu przed śmiercią – zarówno doczesną, jak i wieczną.
16Jezus bowiem nie przyszedł po to, by pomagać aniołom, lecz dzieciom Abrahama.
17Tak więc, aby się stać miłosiernym i wiarygodnym Arcykapłanem w sprawach odnoszących się do Boga i by dokonać przebłagania za grzechy ludu, Jezus musiał całkowicie upodobnić się do ludzi.
18A dzięki temu, że sam został doświadczony wielkim cierpieniem, to może pomagać innym, którzy przechodzą przez różnego typu doświadczenia.