1Tenk på din skapar i ungdoms år, før dei vonde dagane kjem, før dei åra kjem då du må seia: «Eg har inga glede av dei»,
2før sol og dagslys, måne og stjerner blir mørke og skyene kjem att etter regnet.
3Då skjelv tenarane i huset, dei sterke mennene blir krokete. Kvinnene som mel på kverna, held opp, for dei har vorte så få; og det mørknar for jentene som ser ut gjennom gluggane.
4Begge dørene mot gata blir stengde, og duren frå kverna blir døyvd. Ein står opp til fuglekvitter, men alle songens døtrer stilnar.
5Då ottast ein for kvar bakke, og farar lurer på vegen. Mandeltreet blømer, grashoppa slepar seg fram, og kapersfrukta brest medan mennesket går til sin siste bustad; dei som skal gråta, er alt på gata.
6Ja, tenk på din skapar før sølvsnora slitnar og gullskåla brest, før krukka går sund attmed kjelda og hjulet brotnar og fell i brønnen,
7når støvet vender attende til jorda som det støvet det var, og ånda går til Gud, som gav henne.
8Fåfengt og forgjengeleg, seier Forkynnaren, ja, alt er forgjengeleg!
9Forkynnaren var ikkje berre vis, han gav òg folket kunnskap. Han grunda og granska og laga mange ordtak.
10Forkynnaren la vinn på å finna gode ord og vendingar og skreiv ned det som er rett og sant.
11Ord av vismenn er som broddar, fyndord i samling er som naglar sette inn av ein gjetar.
12Men elles, son min, ta deg i vare: Det er ingen ende på dei bøkene som blir skrivne, og mykje gransking gjer kroppen trøytt.
13Dette er summen av alt du har høyrt: Ottast Gud og hald hans bod! Dette er det som alle menneske har fått.
14For Gud skal dømma kvar gjerning, halda dom over alt som er løynt, anten det er godt eller vondt.