1 John 2— NO2011NN

¹Mine born, dette skriv eg til dykk så de ikkje skal synda. Men om nokon syndar, har vi ein talsmann hos Far. Det er Jesus Kristus, Den rettferdige.

²Og han er ei soning for syndene våre, ja, ikkje berre for våre, men for alle i heile verda.

³Og på dette veit vi at vi kjenner han: at vi held boda hans.

⁴Den som seier: «Eg kjenner han», men ikkje held boda hans, er ein løgnar, og sanninga er ikkje i han.

⁵Men Guds kjærleik har i sanning vorte fullenda i den som held ordet hans. Av dette veit vi at vi er i han.

⁶Den som seier: «Eg er i han», må leva som Jesus levde.

⁷Mine kjære, eg skriv ikkje eit nytt bod til dykk, men eit gammalt bod som de har hatt frå første stund. Dette gamle bodet er det ordet de har høyrt.

⁸Likevel er det eit nytt bod eg skriv til dykk, eit bod som er sant i han og i dykk. For mørkret vik bort, og det sanne lyset skin alt no.

⁹Den som seier at han er i lyset, men hatar bror sin, er enno i mørkret.

¹⁰Den som elskar bror sin, blir verande i lyset og fører ingen til fall.

¹¹Men den som hatar bror sin, er i mørkret og vandrar i mørkret. Han veit ikkje kvar han går, for mørkret har blinda auga hans.

¹²Eg skriv til dykk, born, fordi de har fått syndene tilgjevne for hans namn skuld.

¹³Eg skriv til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg skriv til dykk, de unge, fordi de har vunne over den vonde.

¹⁴Ja, eg har skrive til dykk, born, fordi de kjenner Far. Eg har skrive til dykk, fedrar, fordi de kjenner han som er frå opphavet. Eg har skrive til dykk, de unge, fordi de er sterke. Guds ord blir verande i dykk, og de har vunne over den vonde.

¹⁵Elsk ikkje verda og heller ikkje det som er i verda! Den som elskar verda, har ikkje kjærleiken til Far i seg.

¹⁶For alt her i verda — lysta i kroppen, lysta som styrer auga, og skrytet av det ein eig — det er ikkje av Far, men av verda.

¹⁷Verda forgår med all si lyst, men den som gjer Guds vilje, blir verande til evig tid.

¹⁸Mine born, dette er den siste tida. De har høyrt at Antikrist skal koma, og mange antikristar har alt stått fram. Av dette skjønar vi at no er den siste tida.

¹⁹Dei har gått ut frå oss, men dei var ikkje av oss. Hadde dei vore av oss, hadde dei vorte verande hos oss. Slik skulle det visa seg at ikkje alle er av oss.

²⁰Men de er alle salva av Den heilage og kjenner sanninga.

²¹Så skriv eg ikkje til dykk fordi de ikkje kjenner sanninga, men fordi de kjenner henne og veit at inga løgn kjem frå sanninga.

²²Og kven er løgnaren, om ikkje den som nektar at Jesus er Kristus? Antikrist er den som fornektar Faderen og Sonen.

²³Den som fornektar Sonen, har heller ikkje fellesskap med Faderen. Den som vedkjenner Sonen, har òg fellesskap med Faderen.

²⁴Lat det då bli verande i dykk, det de har høyrt frå først av. For dersom det blir verande i dykk, det de har høyrt frå først av, blir de òg verande i Sonen og i Faderen.

²⁵Og dette er det han har lova oss: det evige livet.

²⁶Når eg skriv dette, tenkjer eg på dei som fører dykk vill.

²⁷Men den salven de har fått av han, blir verande i dykk, og de treng ikkje at nokon lærer dykk. For hans salve lærer dykk alt, og den er sann og utan løgn. Bli difor verande i han, slik de har lært.

²⁸Ja, born, bli verande i han! Då kan vi vera frimodige når Kristus openberrar seg, og ikkje bli bortviste med skam når han kjem att.

²⁹Når de veit at han er rettferdig, skjønar de at den som gjer det som er rett, er fødd av han.