1Til korleiaren. Av David, Herrens tenar.
2Synda kviskrar sine ord til den gudlause, ¬djupt i hans hjarta. Age for Gud veit han ikkje av.
3Når han ser på seg sjølv, ¬vert han smigra; han finn inga synd å hata.
4Dei ord han talar, ¬er lygn og svik. Han har halde opp ¬med å gjera godt og bera seg visleg åt.
5Han ligg og tenkjer ut ¬vondskap. Han slår inn på ein veg ¬som ikkje er god, og viser ikkje det vonde frå seg.
6Herre, til himmelen ¬når di miskunn, til skyene rekk din truskap.
7Di rettferd er som mektige fjell, som det store havdjup ¬er dine domar. Du bergar menneske og dyr.
8Herre, kor dyrverdig ¬di miskunn er! I skuggen av dine venger, Gud, søkjer menneskeborna livd.
9Dei får eta seg mette ¬av det beste i ditt hus, du lèt dei drikka ¬or gledebekken din.
10For hjå deg er livsens kjelde, i ditt ljos ser vi ljos.
11Lat di miskunn vara for dei som kjenner deg, og di rettferd ¬for dei ærlege av hjarta.
12Lat ikkje dei stolte trø meg ned, dei gudlause jaga meg bort!
13Så skal ugjerningsmennene ¬falla; dei skal støytast ned og ikkje reisa seg meir.