1Ein klok son ¬lèt seg aga av far sin, men spottaren høyrer ikkje ¬på skjenn.
2Ein mann nyt godt ¬av det munnen ber fram, dei trulause trår etter vald.
3Den som aktar sin munn, ¬tek vare på livet, den som er stor i munnen, ¬skader seg sjølv.
4Den late vil ha, ¬men får ikkje noko, den annsame får ¬det han ynskjer seg.
5Den rettvise hatar usann tale, den gudlause ber seg ¬stygt og skamlaust åt.
6Rettferd vernar ¬den som er heil i si ferd, men gudløyse fører ¬ein syndar til fall.
7Ein ter seg rik, ¬men har ingen ting, ein annan ter seg fattig, ¬men eig mykje.
8Ein rik mann må kjøpa seg fri ¬med sin rikdom, ein fattig ¬kjem ikkje ut for trugsmål.
9Ljoset åt dei rettferdige ¬skin klårt, men lampa åt dei gudlause ¬sloknar.
10Hovmod fører berre til trette, kloke er dei som tek imot råd.
11Lettvunnen rikdom ¬minkar snart, den som samlar litt etter litt, ¬får mykje.
12Langvarig venting ¬gjer vondt i hjarta, som eit livsens tre ¬er eit oppfylt ynske.
13Den som vanvørder ordet, ¬skader seg sjølv, den som ottast bodet, får løn.
14Vismanns lære ¬er ei kjelde til liv, ei hjelp som bergar ¬frå dødens snarer.
15Den som har godt vit, ¬vinn velvilje, men svikarars veg ¬fører til ulukke.
16Den som er klok, ¬fer fram med vit, men dåren lèt alle ¬sjå hans dårskap.
17Ein gudlaus bodberar ¬fell i ulukke, med eit trufast sendebod ¬fylgjer lækjedom.
18Armod og skam får den ¬som ikkje vil vita av tukt, men ære får den ¬som aktar på refsing.
19Eit oppfylt ynske ¬gjer sjela godt, å vika frå vondskap ¬er ei gru for dårar.
20Den som held lag ¬med vismenn, vert vis, men dårars ven går det ille.
21Ulukke forfylgjer syndarar, dei rettferdige får lukke til løn.
22Ein god mann lèt etter seg arv ¬til barneborn, men det syndaren eig, ¬er spart til den rettvise.
23Fattigfolks nybrot ¬gjev rikeleg føde, men ho går tapt når uretten rår.
24Den som sparer på riset, ¬hatar son sin, den som elskar han, ¬tuktar han tidleg.
25Den rettvise får eta seg mett, men dei gudlause må gå ¬med magen tom.