1Set hornet for munnen! Fienden kjem som ei ørn over Herrens hus, for dei har brote mi pakt og synda mot mi lov.
2Dei ropar til meg: «Min Gud! Vi kjenner deg, vi israelittar.»
3Men Israel har vraka ¬det som godt er, fienden skal forfylgja dei.
4Dei tok seg kongar, ¬men spurde ikkje meg, valde seg hovdingar ¬utan at eg visste om det. Dei laga seg gudebilete ¬av sølvet og gullet sitt. Difor skal dei rydjast ut.
5Kast frå deg kalven din, ¬Samaria! Vreiden min logar mot dei. Kor lenge skal det vara før dei kan verta reine i Israel?
6Ein kunstnar har laga ¬Samaria-kalven, og han er ingen gud; han skal verta slegen i knas.
7Vind sår dei, ¬og storm skal dei hausta. Kornet skyt ikkje aks og gjev ikkje mjøl; og gjev det mjøl, ¬et andre det opp.
8No er Israel slukt. Mellom folka ¬er dei lik eit kjerald som ingen bryr seg om.
9Dei fór bort til Assyria lik eit villesel ¬som flakkar ikring. Efraim kjøper seg kjærleik.
10Endå dei kjøpslår med folka, vil eg no driva dei saman. Dei skal vri seg ei lita stund under børa av skatt ¬til storkongen.
11Efraim har laga seg mange altar som har fått dei til å synda.
12Ei mengd med lover ¬har eg skrive for dei, men dei reknar dei ikkje ¬for sine.
13Dei elskar å bera fram ¬slaktoffer, og dei et av kjøtet, men Herren har ikkje hugnad ¬i dei. No vil han koma ¬deira misgjerning i hug og krevja dei til rekneskap ¬for deira synder. Dei skal attende til Egypt.
14Israel gløymde skaparen sin og bygde seg slott; Juda bygde ¬mange festningsbyar. Men eg vil senda eld ¬mot deira byar, han skal øyda deira borger.