1Så kom då kongen og Haman til gjestebodet hjå dronning Ester.
2Denne gongen òg sa kongen til Ester medan dei sat og drakk vin: «Er det noko du vil be om, dronning Ester, skal det gjevast deg. Er det noko du ynskjer, skal du få det, om det så er halve kongeriket.»
3Då svara dronning Ester: «Har du godvilje for meg, konge, og er det etter din hug, så unn meg livet fordi eg bed om det, og unn folket mitt livet fordi eg ynskjer det.
4For vi er selde, både eg og folket mitt, til å øydast, drepast og tynast. Var det endå berre til å vera trælar og trælkvinner vi var selde, skulle eg ha tagt. Då hadde ikkje ulukka vår vore noko å bry kongen med.»
5Då tok kong Xerxes til ords og spurde dronning Ester: «Kven er han, og kvar er han som har våga seg til å gjera slikt?»
6Ester svara: «Det er ein valdsmann og fiende; det er Haman, det illmennet der!» Då vart Haman livande redd kongen og dronninga.
7Kongen reiste seg i harme; han gjekk frå drikkelaget og ut i slottshagen. Men Haman vart ståande; han ville be dronning Ester spara livet hans; for han skjøna at kongen hadde sett seg føre å gjera han vondt.
8Då kongen kom attende frå slottshagen til gjestebodshuset, låg Haman bøygd over den benken som Ester sat på. Då ropa kongen: «Vil du jamvel gjera vald mot dronninga, og det her i mitt eige hus!» Ikkje før var dette ordet fare ut or munnen på kongen, så sveipte tenarane inn andletet hans Haman.
9Og Harbona, ein av dei hoffmennene som då gjorde teneste hjå kongen, sa: «Sjå, attmed huset til Haman står det ein galge som er femti alner høg. Den har Haman fått laga til Mordekai, han som gjorde kongen så stor ei teneste.» Då sa kongen: «Heng han i den!»
10Så hengde dei Haman i den galgen som han hadde reist for Mordekai. Og harmen rann av kongen.