1Dei ugudlege flyr um ingen elter dei; men dei rettferdige er trygge som ungløva.
2Når eit land fell frå, fær det mange fyrstar; men når folk er kloke og vituge, lever fyrsten lenge.
3Ein fatig mann som er hard med småfolk, er eit regn som skolar burt kornet, so ein ikkje fær brød.
4Den som gjeng ifrå lovi, prisar dei ugudlege, men dei som held lovi, strider mot dei.
5Vonde folk skynar ikkje kva rett er, men dei som søkjer Herren, skynar alt.
6Betre er ein fatigmann som ferdast ulastande, enn ein rikmann som er falsk og gjeng tvo vegar.
7Den som lyder lovi, er ein vitug son; men den som hev lag med drikkebrør, fører skam yver far sin.
8Den som aukar si eiga med renta og yvermål, han sankar åt den som er god mot dei arme.
9Um ein vender øyra burt og ikkje vil høyra lovi, er jamvel bøni hans ein styggedom.
10Den som villar dei ærlege inn på ein vond veg, han skal stupa i si eigi grav; men dei ulastande skal erva det som godt er.
11Ein rikmann tykkjer han er vis; men ein fatigmann med vit ransakar honom.
12Når dei rettferdige fegnast, stend alt herleg til; men når dei ugudlege kjem seg upp, lyt ein leita etter folk.
13Den som dyl misgjerningane sine, hev ikkje lukka med seg; men den som sannar dei og vender seg frå dei, han finn miskunn.
14Sælt det mennesket som alltid ottast; men den som gjer hjarta sitt hardt, han fell i ulukka.
15Som ei burande løva og ein grådig bjørn er ein ugudleg hovding yver eit fatigt folk.
16Du hovding fatig på vit og rik på vald! Dei som hatar urett vinning, skal leva lenge.
17Eit menneske med blodskuld yver seg er på flukt alt til gravi; ingen må halda han att.
18Den som er lever ulastande, vert frelst; men den som er falsk og gjeng tvo vegar, fell på den eine.
19Den som dyrkar si jord, fær nøgdi av brød; men den som fer etter fåfengt, fær nøgdi av armod.
20Ein trufast mann fær rik velsigning; men den som renner etter rikdom, vert ikkje urefst.
21Å gjera mannemun er ikkje rett, men mang ein mann forbryt seg for ein brødbit.
22Den ovundsjuke vil i bråhast verta rik og veit ikkje at vanråd kjem på han.
23Den som refser ein mann, vinn seg takk til slutt meir enn den som gjer tunga si hål.
24Den som plundrar far sin og mor si og segjer: Det er ikkje synd, han er lagsbror åt tynaren.
25Den vinnekjære valdar tretta; men den som lit på Herren, skal trivast.
26Den som lit på vitet sitt, han er ein dåre; men den som ferdast i visdom, vert frelst.
27Den som gjev den fatige, skal ikkje lida naud; men den som let att augo, fær mykje banning yver seg.
28Når dei ugudlege kjem seg upp, då gøymer folk seg; men når dei gjeng til grunns, då aukar dei rettferdige.