1Og Moses kalla i hop heile Israel og sa til dei: Høyr, Israel, dei lovene og bodi som eg lyser for dykk i dag, og lær dei og akta på dei so de lever etter dei!
2Herren vår Gud gjorde ei pakt med oss på Horeb.
3Ikkje med federne våre gjorde Herren den pakti, men med oss, alle me her som lever i dag.
4Åsyn mot åsyn tala Herren med dykk på fjellet midt utor elden.
5Eg stod millom Herren og dykk den gongen og bar ordi hans fram for dykk; for de var redde elden og våga dykk ikkje upp på fjellet. Han sa:
6Eg er Herren din Gud, som førde deg ut or Egyptarlandet, or slavehuset.
7Du skal ikkje hava andre gudar attåt meg.
8Du skal ikkje gjera deg noko utskore bilete, nokor likning av det som er uppi himmelen, eller det som er nedpå jordi, eller det som er i vatnet nedanfor landjordi.
9Du skal ikkje tilbeda dei og ikkje tena dei; for eg, Herren din Gud, er ein streng Gud; eg hemner broti åt federne på borni og barneborni og barnebarns-borni av dei som hatar meg,
10men imot dei som elskar meg og held bodi mine, gjer eg miskunn i tusund ættleder.
11Du skal ikkje misbruka namnet åt Herren din Gud; for Herren held ikkje den uskuldig som misbrukar namnet hans.
12Du skal akta på kviledagen og halda han heilag, soleis som Herren din Gud hev sagt deg fyre!
13Seks dagar må du arbeida og gjera alt det du skal.
14Men den sjuande dagen er sabbat for Herren din Gud. Då skal du ikkje gjera noko arbeid, korkje du eller son din eller dotter di eller drengen din eller tenestgjenta di eller uksen eller asnet eller noko anna av dyri dine eller den framande som held til innan portane dine, so tenarane dine kann få kvila dei som du.
15For du skal koma i hug at du sjølv var tenar i Egyptarlandet, og at Herren din Gud førde deg ut derifrå med sterk hand og strak arm; difor hev Herren din Gud sagt deg at du skal halda sabbatsdagen.
16Æra far din og mor di, som Herren din Gud hev sagt deg fyre; då skal du få leva lenge og vel i det landet som Herren din Gud gjev deg.
17Du skal ikkje slå i hel.
18Og du skal ikkje vera utru mot maken din.
19Og du skal ikkje stela.
20Og du skal ikkje vitna rangt imot næsten din.
21Og du skal ikkje trå etter kona åt næsten din. Og du skal ikkje trå etter huset åt næsten din eller garden hans eller drengen eller tenestgjenta hans eller uksen eller asnet hans eller noko anna som høyrer næsten din til.
22Desse ordi tala Herren på fjellet med høg røyst til heile lyden dykkar, midt utor elden og skyi og myrkret, og meir sa han ikkje; og han skreiv dei på tvo steintavlor og gav dei til meg.
23Men då de høyrde røysti midt utor myrkret og såg fjellet stod i ljos loge, då kom de til meg, alle ættehovdingane og styresmennene dykkar,
24og sa: No hev Herren vår Gud synt oss sin herlegdom og sitt velde, og me hev høyrt røysti hans midt utor elden; i dag hev me set at ein mann kann leva um Gud hev tala med han.
25Kvi skal me då døy? For denne svære elden kjem til å tyna oss. Høyrer me no lenger på røysti åt Herren vår Gud, so døyr me.
26For kven finst det på jordi som hev høyrt den levande Gud tala midt utor elden som me, og endå fenge leva?
27Gakk du innåt og høyr kva Herren vår Gud segjer! So kann du segja til oss alt det han talar til deg, og me skal høyra og lyda.
28Då Herren høyrde kva de tala med meg um, sa han til meg: Eg høyrde kva folket sa til deg; det er rett alt det dei hev sagt.
29Gjev dei alle tid måtte hava den same hugen til å ottast meg og halda alle bodi mine, so det kann ganga dei og borni deira vel i all æva!
30Gakk burt til dei og seg at dei kann ganga heim att til buene sine.
31Men du lyt vera att her hjå meg, so eg kann segja deg alle bodi og lovene og fyresegnene som du skal læra dei, og som dei skal leva etter i det landet eg gjev dei til eiga.
32So akta då på det som Herren dykkar Gud hev sagt dykk, og lev etter det! Tak ikkje or leidi, korkje til høgre eller vinstre!
33Fylg allstødt den vegen som Herren hev synt dykk! Då skal de trivast og leva både vel og lenge i det landet de fær til eiga.