Zechariah 7— 2006

¹Во четвртата година на царот Дариј дојде слово Господово до Захарија, на четвртиот ден од деветтиот месец — кислев,

²кога жителите на Ветил ги испратија Шарецер и Регем-Мелех и придруж­ниците нивни за да се помолат пред лицето на Господ

³и да ги прашаат свештениците, што се наоѓаа во домот на Господ Саваот, и пророците, па да прашаат: „Да плачеме ли во петтиот месец и да постиме ли, како што го правевме тоа, еве, веќе многу години?“

⁴И дојде слово на Господ Саваот до мене:

⁵„Кажи му на сиот народ од оваа земја и на свештениците вака: ‚Кога постевте и плачевте во петтиот и седмиот месец, и тоа цели седумдесет години, за Мене ли постевте?

⁶И кога јадевте и пиевте, зар не јадев­те за себе и зар не пиевте за себе?‘

⁷Зар истите прописи не ги кажуваше Господ преку поранешните пророци, кога Ерусалим беше населен и спокоен, а и градовите околу него; кога и Негев и Шефела беа населени?“

⁸И дојде слово Господово до Заха­рија:

⁹„Вака зборуваше тогаш Господ Саваот: извршувајте суд праведен и имајте милост и сочувство еден кон друг;

¹⁰вдовици и сираци, придојден и сиромав не притеснувајте и не мислете зло во срцата ваши еден против друг.

¹¹Но тие не сакаа да слушаат, и тврдоглаво Ми свртеа грб; и ушите ги затнаа за да не слушаат.

¹²И срцата си ги стврднаа како кремен, за да не го слушаат законот и збо­ровите што ги испраќаше Господ Са­ваот преку Својот Дух до поранешните пророци; па затоа и ги постигна големиот гнев на Господ Саваот.

¹³И како што викав Јас, а тие не слу­шаа, викаа и тие, но Јас не ги слушав, вели Господ Саваот.

¹⁴Па ги распрснав по сите народи, кои тие не ги познаваа, и оваа земја за­пусте по нив, така што никој не помину­ваше ниту се враќаше во неа. Така, избраната земја тие ја претворија во пустина.“