Psalms 88— 2006

¹Господи, Боже на моето спасение, дење Те повикувам и ноќе сум пред Тебе:

²за да дојде пред Тебе молитвата моја, приклони го увото Свое кон молбата моја, Господи,

³зашто душата моја е полна со јад и животот ми се приближи до адот.

⁴Се изедначив со оние што слегуваат во гроб; станав како немоќен човек,

⁵како фрлени и ранети што лежат во гроб, за кои Ти веќе не се сеќаваш; тие се оттурнати од Твојата рака.

⁶Ме положи во подземен ров, во мрак и во смртна сенка.

⁷Ја истури врз мене Твојата јарост, и со сите Свои бранови ме поразуваш.

⁸Ти ги оддалечи од мене моите познати, ме направи одвратен за нив; затворен сум и не можам да излезам.

⁹Очите мои ослабеа од тага: цел ден викам кон Тебе, Господи, ги протегам рацете кон Тебе.

¹⁰Зар за мртовци ќе правиш чуда? Зар сенките ќе се кренат и ќе Те сла­ват?

¹¹Зар во гроб некој ќе кажува за Тво­јата милост и за Твојата вистина — во местото на распаѓањето?

¹²Зар во темнината ќе ги објавуваат Твоите чудеса, и во земјата на забора­вот — Твојата правда?

¹³Но јас повикав кон Тебе, Господи, и наутро молитвата моја доаѓа пред Тебе.

¹⁴Зошто, Господи, ја оттурнуваш душата моја и го одвраќаш лицето Свое од мене?

¹⁵Јас сум несреќен и од раната младост се мачам; страдам во ужас и очаен сум.

¹⁶Над мене се надви Твојата јарост, Твоите заплашувања наполно ме скр­шија.

¹⁷Секој ден ме опкружуваат како во­да: од сите страни ме опседнуваат.

¹⁸Ти го оддалечи од мене ближниот и пријателот; мракот ми е единствен другар.