Psalms 39— 2006

¹Си реков: ќе пазам на патиштата мои, за да не згрешам со јазикот свој; ќе ја зауздам устата моја додека е грешни­кот пред мене.

²Онемев и се смирив, и замолкнав, но јадот мој се зголеми.

³Пламна срцето мое во мене и додека размислувам оган се разгорува во мислите мои. Проговорив со јазикот свој:

⁴кажи ми го, Господи, мојот крај, и колкав е бројот на моите дни, за да знам колку е краткотраен мојот живот.

⁵Ете, Ти си ми дал дни колку една педа, и векот мој е како ништо пред Тебе. И навистина, сѐ е суета, секој чо­век што живее.

⁶Навистина, човек оди како сенка и залудно се измачува; собира богатство, а не знае кому ќе му го остави.

⁷И сега што да очекувам Господи? Надежта моја е во Тебе.

⁸Спаси ме од сите беззаконија; не допуштај да бидам поруга на безумниот.

⁹Занемев и не ја отворам устата, за­ш­то Ти така направи.

¹⁰Отстрани ги од мене ударите Твои, изнемоштувам од Твојата силна рака.

¹¹Го казнуваш човекот за гревот, сѐ што му е најмило му го уништуваш ка­ко молец; навистина, човекот е само здив.

¹²Услиши ја, Господи, молитвата мо­ја и почуј ја молбата моја; не биди безгласен кон моите солзи, зашто сум привремен гостин кај Тебе и придојден, како сите мои предци.

¹³Допушти ми да здивнам, пред да заминам и да ме нема веќе.