Psalms 35— 2006

¹Осуди ги, Господи, оние кои ме осу­дуваат, и собори ги оние што се борат против мене;

²земи оружје и штит и дојди ми на помош;

³извади го мечот и пресретни ги гонителите мои; кажи ѝ на душата моја: „Јас сум спасение Твое!“

⁴Нека бидат посрамени и исмеани оние што ја бараат душата моја: нека се повлечат и нека се посрамат, оние што ми мислат зло;

⁵нека бидат како прав пред ветрот, и ангел Господов да ги прогонува,

⁶патот нивни нека биде темен и лизгав, и ангел Господов да ги прогонува,

⁷бидејќи без причина поставија тајна мрежа за моја пропаст, без причина ѝ копаат гроб на душата моја.

⁸Нека дојде врз нив ненадејна замка и мрежата нивна, што ја поставија за мене, да ги улови самите нив; нека се сплеткаат во неа и нека загинат.

⁹А мојата душа ќе се радува во Господ, ќе се весели поради спасението од Него.

¹⁰Сите коски мои ќе речат: „Гос­поди, кој е подобен на Тебе, Кој спасуваш слаб од силен, беден и сиромав од ограбувачите нивни?“

¹¹Се кренаа против мене злобни сведоци: и за она што не го знам ме сослушуваат;

¹²ми враќаат зло за добро, и душата моја запаѓа во осаменост.

¹³А кога тие боледуваа, јас се облекував во вреќиште, ја истоштував душата моја со пост, и молитвата ми се враќаше во градите мои.

¹⁴Постапував така, како тој да беше ближен мој, мој брат; одев тажен со наведната глава како оној што тагува по сопствената мајка.

¹⁵А сега, кога јас паднав, тие се зарадуваа и се собраа против мене, ми задаваа рани, а да не знам зошто, ме кинеа и не престануваа;

¹⁶ме доведоа до искушение, ми се потсмеваа многу и со забите свои крц­каа против мене.

¹⁷О, Господи, до кога ќе го гледаш тоа? Оттргни ја душата моја од нивните навалувања, мојата осамена душа — од тие лавови.

¹⁸Тогаш ќе Ти благодарам Господи, на големото собрание, меѓу многу­броен народ ќе Те восфалувам;

¹⁹не допуштај да се зарадуваат над мене оние, кои ми се непријатели без причина, кои ме мразат без вина и намигнуваат со очите.

²⁰Зашто тие не мислат за мир, туку смислуваат измами против мирните во земјата.

²¹Ги отворија устите свои против ме­не, велејќи: „Аха! Аха! Очите наши видоа!“

²²Ти виде Господи, немој да премолчиш; Господи, не отстапувај од мене!

²³Стани, разбуди се да ме одбраниш, о Боже мој и Господи мој, води ја мојата парница!

²⁴Пресуди ми според Твојата пра­ведност, Господи, Боже мој, та да не ликуваат оние над мене;

²⁵за да не речат во срцата свои: „Ни се исполни желбата!“ и да не кажат: „Го проголтавме.“

²⁶Нека бидат посрамени и исмејани сите, кои се радуваат на мојата не­среќа; да се облечат во срам и бесчес­тие, оние што се гордеат над мене.

²⁷Нека се зарадуваат и нека се развеселат, оние што го сакаат моето праведно дело, и непрестајно нека ве­лат: „Велик е Господ, Кој му се радува на доброто на Својот слуга!“

²⁸И јазикот мој ќе зборува за праведноста Твоја и за Твојата похвала секој ден.