Psalms 139— 2006

¹Господи, Ти си ме испитал и ме зна­еш.

²Ти знаеш кога седнувам и кога станувам; Ти оддалеку ги разбираш мислите мои.

³Одам или лежам, Ти сѐ гледаш, сите патишта мои си ги предвидел.

⁴Уште зборови не ми дошле до јази­кот мој, Ти, Господи, веќе ги знаеш:

⁵Ти ме опкружуваш, зад мене си, пред мене си; раката Твоја е поло­жена над мене.

⁶Се восхитувам на Твоето знаење, — тоа е превисоко, не можам да му пријдам!

⁷Каде да одам од Твојот дух, и од лицето Твое каде да побегнам?

⁸Ако се искачам на небото — Ти си таму; ако слезам во Подземјето, Ти си и тука.

⁹Ако ги земам крилјата на зората и се преселам на крајот од морето, —

¹⁰и таму ќе ме води Твојата рака, Твојата десница ќе ме држи.

¹¹Ако речам: можеби темнина ќе ме покрие, но и ноќта е како светлина околу мене;

¹²и темнината нема да биде темнина за Тебе; и ноќта за Тебе е светла како ден и темнината како светлина.

¹³Зашто Ти си ја создал мојата внат­решност и ме оформи во мајчината ми утроба.

¹⁴Те прославувам затоа што сум чудесно создаден. Прекрасни се Твоите дела; душата моја тоа добро го знае.

¹⁵Ниедна моја коска не се сокри од Тебе, додека настанував во тајност, исткаен во длабините на земјата.

¹⁶Твоите очи го видоа зародишот мој и во Книгата Твоја сѐ е запишано за мене дури и деновите мои се забеле­жани кога уште не постоеше ниеден.

¹⁷Колку ми се недостапни Твоите мисли, Боже, колку се многубројни!

¹⁸Да ги пребројам — но тие се поброј­ни и од песокот; се будам и сѐ уште сум со Тебе.

¹⁹Кога би сакал да ги убиеш, Боже, грешниците; иставете се од мене, крвопијци!

²⁰Подмолни се во помислите свои, суетно се креваат Твоите непријатели.

²¹Зар не ги замразив оние, Господи, кои Тебе Те мразат, и зар не се гнасам од непријателите Твои?

²²Со полна омраза ги замразив; ги сметам за непријатели.

²³Испитај ме, Боже, и познај го срцето мое; испитај ме и запознај ги патеки­те мои;

²⁴и види дали сум на пат на беззако­нија, и упати ме на вечен пат.