Psalms 102— 2006

¹Господи, услиши ја молитвата моја и повикот мој нека дојде до Тебе!

²Не одвраќај го лицето Свое од мене, во денот на мојата жалост приклони го увото Твое кон мене; во денот, кога Те повикувам, услиши ме бргу,

³зашто дните ми исчезнуваат како дим, а коските мои горат како оган;

⁴попарен сум како трева, срцето ми е исушено, така што заборавам и лебот свој да го јадам;

⁵од гласот на моите воздишки кос­ките ми се залепија за телото мое.

⁶Заприлегав на пеликан во пустина; станав како був во урнатини;

⁷не спијам, седам како самотна птица на покрив.

⁸Секој ден ме навредуваат непријателите мои, и фалејќи се, ме проколнуваат.

⁹Јадам пепел како леб и пијалакот свој со солзи го мешам.

¹⁰Поради гневот и јароста од лицето Твое бев подигнат, а потоа соборен.

¹¹Дните мои исчезнуваа како вечерна сенка и јас се сушам како сено.

¹²А Ти, Господи, вечно пребиваш; и името Твое е од род во род.

¹³Стани, смилувај му се на Сион, за­што време е да се смилуваш на него — зашто дојде времето;

¹⁴бидејќи на Твоите слуги им оми­леа и камењата негови и за правот негов жалат.

¹⁵Незнабошците ќе се заплашат од името на Господ, а сите земни цареви — од Твојата слава.

¹⁶Зашто Господ ќе го изгради Сион и ќе се појави во славата Своја;

¹⁷ќе погледне милостиво на молит­вите од беспомошните и нема да ги презре молбите нивни.

¹⁸Нека се запише ова за следниот род, та идното поколение да Го слави Господа,

¹⁹зашто се јави од светата Своја ви­сочина, Господ од небесата погледна на Земјата,

²⁰за да ги чуе офкањата на оковани­те, да ги ослободи осудените на смрт,

²¹за да го разгласат името Господо­во на Сион и похвалата Негова во Еру­салим,

²²кога ќе се соберат народите и цар­ствата заедно да Му служат на Господ.

²³Тој ми ја откажа заштитата Своја на патот мој, ги скрати дните мои.

²⁴Боже мој! Не земај ме на половината од деновите мои! Твоите години се од род во род.

²⁵Во почетокот Ти, Господи, ја основа Земјата, небесата се дело на Твоите раце;

²⁶тие ќе пропаднат, а Ти ќе пребиваш; сите тие — како облека ќе оветвеат, и како наметка Ти ги менуваш и тие исчезнуваат.

²⁷Но Ти си секогаш истиот, и Твоите години нема да завршат.

²⁸Синовите на Твоите слуги ќе се ве­селат и потомството нивно ќе се зацврс­ти за навек.