Psalms 10— 2006

¹Зошто стоиш далеку Господи, зо­што се сокриваш во време на неволји?

²Во горделивоста нечестивиот ги мачи бедните бездушно, и тие паѓаат во замките негови.

³Бидејќи грешникот се гордее со лакомството на душата своја, колне и Господа Го презира.

⁴Во својата горделивост, грешникот вели: „Ќе нема истрага!“, а во себе мисли: „Бог не постои!“

⁵Патиштата негови се секогаш ус­пешни, судовите Твои се многу високи, за да мисли на нив, а на непријателите свои им се потсмева.

⁶И во срцето свое си вели: нема да бидам соборен, во ниеден род зло нема да ме снајде!

⁷Устата му е полна со клетви, измами и навреди; под јазикот негов пакост и неправда.

⁸Седи во заседа покрај селата, на скришни места за да убива невини, очи­те негови демнат беспомошни.

⁹Исчекува скришум како лав во пештера, со намера да фати беден, и кога ќе фати, го одвлекува во својата мрежа.

¹⁰Се притајува, прилегнува и тогаш беспомошниот паѓа совладан.

¹¹Па вели во срцето свое: Бог заборавил, го сокрил лицето Свое, никогаш нема да види.

¹²Стани, Господи, Боже мој, нека се крене раката Твоја, не ги заборавај угнетените.

¹³Зошто безбожникот Го презира Бога, зошто во срцето свое да вели — Бог не казнува?

¹⁴Но Ти гледаш, зашто ги забеле­жуваш маките и навредите; во Свои раце ги одмеруваш; беспомош­ниот Тебе Ти се предава, Ти си му помошник на сиракот, бедниот Тебе ти се предава.

¹⁵Сотри ја мишката на грешникот и на лукавиот; казни му ја пакоста за да ја нема повеќе!

¹⁶Господ е вечен цар, во сите времиња; ќе ги снема незнабошците од земјата Негова.

¹⁷Господи, Ти ги слушаш желбите на кротките; закрепи ги срцата нив­ни, отвори го увото Свое!

¹⁸Дај правда за сиракот и за угнетениот, па да престане човекот на земјата да задава страв.