Philippians 2— 2006

¹И така, ако во Христос има не­ка­ква утеха, ако има некаков поттик од љубовта, ако има некакво заедништво со Духот, ако има некое милосрдие и сострадание,

²исполнете ја мојата радост: бидете со една мисла, бидејќи имате една и ис­та љубов, и бидете еднодушни и едно­мислени;

³не правете ништо од честољубие или за празна слава, но од понизност сметај­те се еден друг за погорен од себеси!

⁴Не грижете се секој само за себе, ту­ку и за другите!

⁵Бидејќи вие треба да ги имате ис­ти­те мисли, што ги има Исус Христос,

⁶Кој, иако беше во Божји лик, не сме­таше дека треба да го искористи тоа што е еднаков со Бога;

⁷но Сам Себе се понизи, земајќи лик на слуга се изедначи со луѓето и по из­глед се покажа како човек;

⁸Сам Себе се понизи, послушен сѐ до самата смрт, смрт на крст.

⁹Па затоа и Бог Го превозвиши и Му даде име што е над секое име,

¹⁰та во името на Исус да се поклони секое колено на сѐ што е небесно, земно и подземно,

¹¹и секој јазик да исповеда дека Исус Христос е Господ, за слава на Бог Оте­цот.

¹²Затоа, возљубени мои, како што секогаш ме слушавте, не само во мое присуство, туку многу повеќе сега, кога сум отсутен, со страв и трепет градете го своето спасение,

¹³зашто Бог е Оној Кој во вас прави да сакате и да дејствувате според Не­го­вата добра волја.

¹⁴Правете сѐ без мрморење и дво­уме­ње,

¹⁵за да бидете прави и чисти, не­по­рочни чеда Божји, сред изопачено и развратно поколение, во кое светите како светила во светот,

¹⁶држејќи се за словото на животот, за моја гордост во денот Христов, дека не трчав напразно и не се трудев на­празно.

¹⁷Но, иако се излевам како жртва леаница и за служба на вашата вера, се радувам сам и се радувам со сите вас.

¹⁸Така исто радувајте се и вие и за­ра­дувајте ме!

¹⁹А се надевам во Господ Исус дека наскоро кај вас ќе го пратам Тимотеј, та и јас, откако ќе разберам како сте, да се утешам со духот.

²⁰Всушност, немам ниту еден исто­мисленик, кој толку искрено би се гри­жел за вас.

²¹Зашто сите си го бараат своето, а не она на Исус Христос;

²²а неговата опитност е позната; тој, како син на татко, слугуваше заедно со мене при благовестувањето.

²³Него, пак, се надевам дека ќе го ис­пратам веднаш, штом ќе дознаам што ќе стане со мене;

²⁴а се надевам во Господ дека и сам скоро ќе дојдам кај вас.

²⁵Сметам дека е потребно кај вас да го испратам братот Епафродит, мој со­трудник и соборец во војувањето, а ваш пратеник и помагач во потребите мои,

²⁶бидејќи тој копнееше да ве види си­те вас и многу жалеше што сте чуле де­ка бил болен.

²⁷Зашто тој боледуваше дури до умирање; но Бог го помилува, и не само не­го, туку и мене, за да не ми се натовари една жалост врз друга.

²⁸Поради тоа го испратив поскоро, та, штом ќе го видите пак, да се израдувате, а јас да бидам помалку нажален.

²⁹Примете го, пак, во Господ со се­каква радост, и такви почитувајте,

³⁰бидејќи за Христовото дело тој бе­ше скоро на умирање, не жалејќи го својот живот за да го дополни недости­гот на вашата служба кон мене.