Matthew 15— 2006

¹Тогаш пристапија кон Исус ерусалимските книжници и фарисеи, велејќи:

²„Зошто учениците Твои не го за­па­зуваат преданието на старите? Зошто не си ги мијат рацете кога јадат леб?“

³А Тој им одговори и рече: „Па зо­што и вие ја престапувате Божјата за­повед заради вашето предание?

⁴Зашто Бог заповедал и рекол: ‚По­читувај ги татко си и мајка си‘, и ‚кој го­вори лошо против таткото свој или мај­ка си, со смрт да се казни‘.

⁵А вие велите: ‚Ако некој му рече на татка си или на мајка си: она, со што би можел да се ползуваш од мене, е ветено за Господ‘,

⁶тогаш тој може да не го почитува својот татко или својата мајка! Така ја нарушивте заповедта Божја заради ва­шето предание!

⁷Лицемери, добро пророкувал за вас Исаија, велејќи:

⁸‚Овој народ се приближува до Мене со устата своја и со усните Ме по­чи­ту­ва, а срцето негово стои далеку од Ме­не;

⁹но напразно Ме почитува, зашто про­поведа човечки повелби.‘“

¹⁰И како ги повика луѓето, им рече: „Слушајте и разберете!

¹¹Не го осквернува човекот она што влегува во устата, туку она што излегува од устата, тоа го осквернува чо­ве­кот.“

¹²Тогаш Неговите ученици Му се приближија и рекоа: „Знаеш ли дека фарисеите, штом го чуја тој збор, се соблазнија?“

¹³А Тој, одговарајќи им, рече: „Се­ко­ја садница, што не ја насадил Мојот Отец небесен, ќе се искорне;

¹⁴оставете ги: тие се слепи водачи на слепи: а кога слеп води слеп, оба­та ќе паднат во јама.“

¹⁵Петар, пак, Му одговори и рече: „Објасни ни ја оваа парабола.“

¹⁶А Исус им рече: „Ама вие, уште ли не сфаќате?

¹⁷Уште ли не разбирате дека сѐ што влегува во устата, минува преку сто­ма­кот и се исфрлува надвор?

¹⁸А она што излегува од устата, иде од срцето и тоа го осквернува човекот;

¹⁹зашто од срцето излегуваат лоши помисли, убиства, прељубодејства, блудства, кражби, лажни сведоштва, хули;

²⁰тоа го осквернува човекот. А ја­де­њето со неизмиени раце не го осквернува човекот.“

²¹И кога излезе оттаму Исус, замина во земјата Тирска и Сидонска.

²²И ете, една жена Хананејка, излезе од оние краишта, повика кон Него, ве­лејќи: „Смилувај ми се, Господи, Сине Давидов! Ќерка ми жестоко ја мачи демон.“

²³Но Тој не ѝ одговори ниту збор. И пристапувајќи до Него, учениците Не­гови Го молеа и велеа: „Отпушти ја, зашто вика по нас.“

²⁴А Тој одговори и рече: „Јас сум пратен само кај загубените овци на до­мот израелски.“

²⁵Но таа, кога пристапи, Му се поклони и велеше: „Господи, помогни ми!“

²⁶Тој, одговарајќи ѝ рече: „Не е добро да се земе лебот од децата и да се фрли на кучињата.“

²⁷Но таа Му рече: „Да, Господи, но и кучињата јадат од трошките што паѓаат од трпезата на нивните господари.“

²⁸Тогаш Исус одговори и рече: „О, жено, голема е твојата вера; нека ти би­де по желбата твоја!“ И во тој час оз­драве ќерката нејзина.

²⁹Штом замина оттаму, Исус дојде кај Галилејското Море, се искачи на гората и седна таму.

³⁰И дојде кај Него многу народ, кој имаше со себе куци, слепи, неми, фа­те­ни и многу други, и ги положија пред нозете на Исус, и Тој ги исцели,

³¹така што народот се восхитуваше гледајќи како неми зборуваат, фатени оздравуваат, куци се движат и слепи прогледуваат и Го прославуваше Бога Израелов.

³²А Исус, кога ги повика учениците Свои, рече: „Жал ми е за луѓето, зашто три дни веќе стојат кај Мене и немаат што да јадат; да ги распуштам гладни, не би сакал, за да не премалеат по па­тот.“

³³Но учениците Негови Му рекоа: „Каде ќе земеме толку леб во пустинава за да нахраниме толку народ?“

³⁴Исус ги праша: „Колку лебови има­те?“ А тие одговорија: „Седум и не­кол­ку риби.“

³⁵Тогаш му заповеда Исус на народот да поседне по земјата.

³⁶И земајќи ги седумте лебови и ри­би­те, благодари, ги прекрши и им ги да­де на учениците Свои, а учениците — на народот.

³⁷И јадеа сите и се наситија; и кренаа останати парчиња: седум полни кош­ни­ци.

³⁸А оние што јадеа беа четири илјади мажи, покрај жените и децата.

³⁹Па, штом го распушти народот, влезе во кораб и пристигна во Маг­дал­ските предели.