Luke 20— 2006

¹Еден ден, додека Тој го по­учу­ваше народот во храмот и го про­по­ведаше Евангелието, пристапија првосвештениците и книжниците со старешините

²и Му рекоа, велејќи: „Кажи ни, со каква власт го вршиш тоа, или кој е тој што Ти ја дал таа власт?“

³А Тој им одговори и рече: „Ќе ве прашам и јас еден збор, и кажете ми:

⁴Дали крштавањето Јованово беше од небото, или од луѓето?“

⁵А тие почнаа да размислуваат и да си зборуваат меѓу себе: „Ако кажеме — од небото, ќе рече — Зошто не му по­ве­рувавте?

⁶Ако, пак, речеме — од луѓето, тогаш сиот народ ќе нѐ затрупа со камења, би­дејќи е уверен дека Јован беше пророк.“

⁷Затоа одговорија: „Не знаеме од ка­де е.“

⁸Исус им рече: „Ни Јас нема да ви ка­жам со каква власт го вршам тоа.“

⁹И почна да му ја раскажува на народот оваа парабола: „Еден човек насади лозје и го предаде на лозари, па си зами­на на подолго време.

¹⁰А подоцна испрати кај лозарите еден слуга за да му дадат од плодовите на лозјето; но лозарите го натепаа и го пуштија празен.

¹¹И прати повторно друг слуга: но тие и него го натепаа и го понизија, па го ис­пратија празен.

¹²Испрати и трет, а тие и него го ра­нија и го избркаа.

¹³Тогаш господарот на лозјето рече: ‚Што да направам? Ќе го испратам свој­от сакан син, можеби кога ќе го видат, ќе се засрамат.‘

¹⁴Но лозарите, штом го видоа, си раз­мислуваа меѓу себе, велејќи: ‚Овој е на­следникот! Ајде да го убиеме и наследството ќе биде наше!‘

¹⁵И кога го изведоа надвор од лозјето, го убија. Што ќе им направи, пак, господарот на лозјето?

¹⁶Ќе дојде и ќе ги погуби овие лозари, а лозјето ќе го предаде на други.“ А оние што слушаа, рекоа: „Да не даде Бог!“

¹⁷Но Тој, кога ги погледна, им рече: „Што значи тогаш напишаното: ‚Каме­нот што го отфрлија ѕидарите, стана ка­мен темелник‘.

¹⁸Секој што ќе падне врз тој камен, ќе се разбие; а врз кого тој ќе падне, ќе го здроби.“

¹⁹И во тој час првосвештениците и книжниците сакаа да стават рака на Него, но се плашеа од народот; зашто сфатија дека за нив ја кажа оваа пара­бола.

²⁰И дебнејќи Го, испратија и лукави луѓе, кои се преправаа дека се праведни, за да Го фатат во некој збор и да можат да Го предадат на поглаварите и на власта управникова.

²¹И Го прашаа, велејќи: „Учителе, знаеме дека право зборуваш и учиш, и не гледаш кој е кој, туку вистински поу­чуваш за патот Божји.

²²Позволено ли е да му даваме да­нок на царот или не?“

²³А Тој го разбра нивното лукавство и им рече:

²⁴„Покажете ми еден денариј: Чија слика и натпис стои таму?“ Тие одгово­рија: „На царот.“

²⁵Па им рече: „Дајте го царевото на царот, а Божјото на Бога!“

²⁶И не можеа да фатат нешто во Не­говите зборови пред народот, туку само се зачудија на одговорот Негов и за­молк­наа.

²⁷Тогаш пристапија некои од са­ду­ке­ите, што тврдат дека нема воскресение, па Го прашаа, велејќи:

²⁸„Учителе, Мојсеј ни напиша: Ако некој оженет умре без деца, брат му да ја земе неговата жена и да го подигне потомството на својот брат.

²⁹Си беа седум браќа. Првиот, откако се ожени, умре без деца.

³⁰Жена му ја зеде вториот, но и тој умре без деца.

³¹Потоа ја зеде и третиот, а така исто и сите седуммина и умреа без деца.

³²По сите нив, умре и жената.

³³При воскресението, пак, на кого од нив таа ќе му биде жена, бидејќи со седуммината живеела?“

³⁴Им одговори Исус и рече: „Си­новите од овој свет се женат и мажат;

³⁵но оние што ќе бидат удостоени да го добијат оној свет и воскресението од мртвите, ниту ќе се женат, ниту ќе се мажат;

³⁶всушност, тие веќе не можат да ум­рат, затоа што се еднакви со ангелите, а бидејќи се синови на воскресението, тие се синови Божји.

³⁷А дека мртвите ќе воскреснат, тоа го посведочи и Мојсеј кај капината, кога Го нарече Господ — Бог Авраамов, Бог Исаков и Бог Јаковов.

³⁸А Бог не е Бог на мртвите, туку на живите, зашто во Него се сите живи.“

³⁹На тоа, некои од книжниците, ре­коа: „Учителе, добро рече!“

⁴⁰И повеќе не се осмелуваа за ништо да Го прашаат.

⁴¹А Тој им рече: „Како, пак, велат де­ка Христос е син Давидов?

⁴²Та и самиот Давид вели во Книгата на псалмите: ‚Му рече Господ на Мојот Господ: седи од Мојата десна страна,

⁴³додека не ги положам неприја­те­ли­те Твои во подножјето на нозете Твои!‘

⁴⁴Значи Давид Го нарекува Господ. Па како тогаш може да му биде син?“

⁴⁵И додека сиот народ слушаше, Тој им рече на учениците Свои:

⁴⁶„Чувајте се од книжниците што ми­луваат да одат променети и сакаат поздрави по пазариштата, предни места во синагогите и да се први на гозбите;

⁴⁷што ги подјадуваат домовите на вдовиците и лицемерно долго се молат. Тие ќе добијат потешка пресуда.“