John 12— 2006

¹На шест дни пред Пасха дојде Исус во Витанија, каде што беше умрениот Лазар, кого го воскресна од мртвите.

²Таму Му приготвија вечера и Марта послужуваше, а Лазар беше еден од оние што седеа на трпезата.

³А Марија зеде литар чисто скапоце­но миро, ги помаза нозете Исусови и ги избриша со косата своја нозете Негови; а куќата се исполни со мирис од мирото.

⁴Еден од учениците Негови, Јуда Си­монов Искариот, кој подоцна Го пре­даде, рече:

⁵„Зошто не се продаде ова миро за триста денарии, и тоа да се раздадеше на сиромаси?“

⁶Ова тој го рече не дека се грижеше за сиромасите, туку зашто беше крадец. Тој го чуваше ковчежето и крадеше од она што пуштаа во него.

⁷А Исус рече: „Оставете ја! Таа го за­пази тоа за денот на Мојот погреб;

⁸зашто сиромасите ги имате секогаш покрај себе, а Мене Ме немате секогаш.“

⁹Мнозина од Јудејците разбраа дека Исус е таму, па дојдоа не само заради Исус, туку да го видат и Лазар, кого Тој го воскресна од мртвите.

¹⁰А првосвештениците се договорија да го убијат и Лазар,

¹¹зашто мнозина од Јудејците се из­дво­јуваа поради него и веруваа во Исус.

¹²На другиот ден, мноштво народ, кој беше дошол на празникот, кога чуја дека Исус доаѓа во Ерусалим,

¹³зедоа палмови гранчиња и излегоа да Го пречекаат; и викаа, велејќи: „Оса­на! Благословен е Кој доаѓа во името Господово, Царот Израелов!“

¹⁴А Исус, откако најде едно, седна на него, како што е на­пи­шано:

¹⁵„Не плаши се, ќерко, Сионова! Еве, Царот твој иде, седејќи на магаре.“

¹⁶Но ова учениците Негови не го раз­браа. А кога се прослави Исус, тогаш се сетија дека тоа беше напишано за Него и дека тие Му го направија тоа.

¹⁷Народот, што беше со Него кога Тој го извика Лазар од гробот и го вос­кресна од мртвите, сведочеше.

¹⁸Затоа и Го пречека народот, зашто беше чул дека тоа чудо го направи Тој.

¹⁹А фарисеите си велеа меѓу себе: „Гледате ли дека ништо не помага? Ете, светот тргна по Него!“

²⁰Меѓу дојдените за празникот на поклонение имаше и некои Елини.

²¹Тие пристапија кон Филип, кој беше од Витсаида Галилејска, и го молеа, ве­лејќи: „Господине, сакаме да Го видиме Исус.“

²²Дојде Филип и му кажа на Андреј, а Андреј и Филип Му кажаа на Исус.

²³Исус, пак, им одговори, велејќи: „Дојде часот да се прослави Синот Чо­вечки.

²⁴Вистина, вистина ви велам: ако зрното пченично, што паднало на земја, не умре, останува само; а ако умре — ќе донесе голем плод.

²⁵Кој го сака животот свој, ќе го загуби; а кој го мрази животот свој на овој свет, ќе го запази за вечен живот.

²⁶Кој Ми служи Мене, нека врви по Мене, и каде што сум Јас, таму ќе биде и Мојот слуга. И кој Ми служи Мене, него ќе го уважува и Мојот Отец.

²⁷Душата сега Ми се нажали, и што да кажам? Оче, избави Ме од овој час! Но, заради тоа и дојдов за овој час.

²⁸Оче, прослави го името Свое!“ То­гаш дојде глас од небото: „И Го прославив, и пак ќе Го прославам.“

²⁹А народот што стоеше, кога го чу тоа, велеше: „Загрми!“, други, пак, ре­коа: „Ангел Му проговори!“

³⁰Исус одговори и рече: „Овој глас не беше заради Мене, туку заради вас.

³¹Сега е судот на овој свет; сега кнезот на овој свет ќе биде исфрлен надвор.

³²И кога Јас ќе бидам издигнат од земјата, сите ќе ги привлечам кон Се­бе.“

³³А ова го зборуваше за да покаже со каква смрт ќе умре.

³⁴Народот Му одговори: „Сме слу­ша­ле од Законот дека Христос вечно ќе остане, а како Ти велиш дека Синот Чо­вечки треба да биде издигнат? Кој е Тој Син Човечки?“

³⁵Тогаш Христос им рече: „Уште малку време Светлината е со вас; одете додека има Светлина за да не ве опфати темнина; а кој оди по темнина, не знае каде оди.

³⁶Додека ја имате Светлината, верувајте во светлината, за да бидете синови на Светлината!“ Штом го рече тоа, Исус си замина и се сокри од нив.

³⁷Иако толку чудесни знаци беше на­правил пред нив, тие пак не веруваа во Него,

³⁸за да се исполни словото од проро­кот Исаија, кој рече: „Господи, кој по­ве­рува во она што чул од нас? И раката Господова кому се откри?“

³⁹Тие затоа не можеа да поверуваат, зашто Исаија уште вели:

⁴⁰„Ги ослепи очите нивни, ги скамени срцата нивни, за да не гледаат со очите и со срцето да не разбираат, и да не се обратат за да ги излекувам.“

⁴¹Ова го рекол Исаија кога ја беше видел славата Негова и зборувал за Него.

⁴²Но, и од началниците мнозина по­веруваа, само заради фарисеите не признаваа за да не бидат исклучени од синагогата;

⁴³зашто им беше помила човечката слава отколку славата Божја.

⁴⁴А Исус подигна глас и рече: „Кој верува во Мене, не верува во Мене, туку во Оној Кој Ме пратил,

⁴⁵кој Ме гледа мене, Го гледа Оној Кој Ме пратил.

⁴⁶Јас — Светлина — дојдов во светот, така што никој, кој верува во Мене, да не остане во темнина.

⁴⁷И ако некој ги чуе зборовите Мои, и не поверува, Јас нема да го судам, заш­то не дојдов да му судам на светот, туку светот да го спасам.

⁴⁸Кој се откажува од Мене и не ги прима зборовите Мои, има Кој да го су­ди: Словото што го кажав, тоа ќе го осуди во последниот ден.

⁴⁹Зашто Јас Сам од Себе не зборувам, но Отецот, Кој Ме прати. Тој Ми даде заповед што да кажам и што да зборувам.

⁵⁰И знам дека заповедта Негова е жи­вот вечен. А она што го зборувам Јас, го зборувам така, како што Ми рече Отецот.“