1„Дишењето ми ослабна; дните мои гаснат; гробишта има пред мене.
2Да не беше нивниот потсмев, тогаш и покрај нивните приговори окото мое ќе беше спокојно.
3Заштити ме, застапи се Сам за мене пред Себе! Инаку, кој ќе се заложи за мене?
4Зашто Ти го затвори срцето нивно за да не можат да разбираат, и затоа нема да им дозволиш да ликуваат.
5Кој им го дели на пријателите свои лебот свој, неговите деца чекаат попусто.
6Предмет за исмејување Тој ме направи и секој може в лице да ми плукне.
7Окото мое од тага ми потемне, а рацете и нозете од слабост ми треперат.
8Ќе занемеат храбрите пред страдањето мое и невиниот ќе се дигне против безбожникот.
9Но праведникот ќе се држи цврсто за својот пат, и оној со чисти раце ќе ја удвои силата своја.
10Вратете се сите вие и одете си; нема да најдам мудар меѓу вас.
11Деновите мои изминаа; замислите мои — тежина на срцето мое — пропаднаа.
12А тие сакаат ноќта во ден да ја претворат и светлината брзо да дојде, кога мракот паѓа.
13А мојата надеж е одењето в гроб и таму во темнина да ја постелам постелата своја;
14на гробот ќе му речам: ти си ми татко, а на црвот — ти си ми мајка и сестра.
15Каде е надежта моја? И кој може неа да ја види?
16Ќе слезе таа во пеколот и заедно со мене во правот ќе почива.“