1Проговори Елифаз од Теман и рече:
2„Ќе одговара ли мудриот со празни знаења и ќе го полни ли стомакот свој со врел ветар?
3Ќе се оправдува ли со бесполезна реч, и со зборови што немаат никаква сила?
4Ти пак го заборави стравот од Бога; пред Неговото лице ти трепет немаш.
5Твоите зборови вината Твоја ја покажуваат, се служиш со јазикот на лукавите.
6Тебе те обвинува устата твоја, а не јас; јазикот твој говори против тебе.
7Зар ти си првиот роден од човек и пред ридовите ли си создаден?
8Зарем си ги слушал тајните Божји и за себе мудрост си придобил?
9Што знаеш ти што ние не го знаеме? Што разбираш ти, а што го нема и во нас?
10Меѓу нас има и седокос, и старец, кои според деновите го надминуваат татко ти.
11Зар се за тебе малку Божјите утехи? И Неговите благи зборови?
12Кон што те соблазнува срцето твое, кон што така гордо гледаш?
13Зошто го устремуваш против Бога духот свој и со устата своја изнесуваш такви зборови?
14Што е човекот, та да биде чист и родениот од жена да биде праведен?
15Ете, Тој и на светите Свои не се доверува, и небесата се нечисти во Неговите очи:
16толку повеќе е нечист и грешен човекот, кој го пие беззаконието како вода.
17Јас ќе ти говорам, слушај ме; ќе ти раскажам она што сум го видел,
18што го слушале мудрите и не го сокриле слушнатото од татковците свои,
19на кои им била дадена оваа земја, и меѓу кои туѓинец никогаш не стапнал.
20Нечесниот се мачи себеси преку сите свои денови, годините му се одброени на потисникот;
21звук од ужас секогаш е во ушите негови; додека мирува, непријателот налетува на него.
22Не се надева да се спаси од темнината; пред себеси гледа меч.
23За парче леб скита постојано; знае дека е сосема близу денот на неговата смрт.
24Нужда и теснотија го застрашуваат; навалуваат на него; како цар, готов за бој,
25затоа што кревал рака против Бога и Му се противел на Седржителот,
26се спуштал против Него со гордост, зад дебелите свои штитови;
27затоа што го покрил лицето со маста своја и ги здебелил бедрата свои.
28И тој се населува во разурнати градови, во куќи, каде што не се живее и кои набрзо ќе станат урнатини.
29Тој нема да се збогати, и имотот негов нема да напредува; ниту поседот негов ќе се рашири по земјата.
30Нема да избега од темнината; пламен ќе ги исуши ветките негови, во здивот на пламена уста ќе изчезне.
31Заблудениот нека не ѝ се доверува на суетата, затоа што суета ќе биде и платата негова.
32Тој предвреме ќе умре, и ветките негови никогаш нема да се раззеленат.
33Ќе го фрли тој како лоза неузреаното грозје свое, како маслинка ќе го истресе цветот свој.
34Така ќе опустее домот на нечестивиот, и оган ќе ги голтне шаторите на поткупништвото.
35Тој зачна зло и роди лага, во утробата своја подготвува измама.“