Jeremiah 48— 2006

¹За Моав вака вели Господ Саваот, Бог Израелов: тешко на Нево, бидејќи ќе биде опустошен; Кир­јатаим ќе се осрамоти, и ќе се предаде; тврдината ќе се посрами и ќе се раз­урне.

²Ќе ја снема повеќе славата на Моав; во Есевон ќе преземаат зло против него: да отидеме за да го сотреме меѓу народите. И ти, Мадмене, ќе опустееш; меч ќе те гони.

³Се слушна пискот од Хоронаим, пустошење и сотирање големо!

⁴Моав е сотрен; пискот кренаа децата негови.

⁵На искачување кон Лухит се слуша непрестаен плач; слегувајќи од Хоро­наим, се слуша ужасен викот поради пропаста.

⁶Бегајте, спасувајте си ги животите свои и бидете како оголено дрво во пустина.

⁷Бидејќи ти се надеваше на делата свои и на ризниците свои, затоа ќе бидеш фатен, и Хамос ќе појде во ропство заедно со свештениците и со кнезовите свои.

⁸И ќе дојде пустошник врз секој град, и ниеден град нема да се одржи; ќе изумре долината и ќе запусти рамнината, како што вели Господ.

⁹Ставете му надгробна плоча на Моав, зашто сигурно ќе падне! Градо­вите негови ќе станат пустина, зашто ќе нема во нив кој да живее.

¹⁰Нека е проклет секој, кој немарно го извршува делото на Господ, и нека е проклет кој го задржува мечот Негов од крв!

¹¹Од младоста своја Моав беше спокоен, и се гордееше со својата слава, и не се преточуваше од сад во сад и во ропство не беше отишол; затоа во него си остануваше вкусот негов, и мирисот негов не се менуваше.

¹²Но, еве, идат дни, вели Господ, кога ќе пратам врз него преливачи, што ќе го преливаат и ќе ги испразнат садовите негови и ќе ги скршат стомните негови.

¹³Па ќе биде посрамен Моав заради Хамос, како што беше посрамен домот Израелов поради Ветил, надежта негова.

¹⁴Зошто вие велите: ние сме луѓе храбри и силни сме во бој?

¹⁵Моав е сотрен, и градовите негови горат, и одбраните момчиња негови појдоа на клање, вели Царот — Господ Саваот е името Негово.

¹⁶Блиска е погибелта на Моав, и брза неговото зло.

¹⁷Сожалете го сите негови соседи, и сите што го знаете името негово, речете: како се здроби моќниот жезол и славниот скиптар!

¹⁸Слези од височината на величието твое и седни во жедната земја, ќерко, жителко на Дивон, бидејќи пустош­никот на Моав ќе дојде кај тебе и ќе ги разруши тврдините твои.

¹⁹Застани на патот и погледај ти, која живееш во Ароер, прашај го оној, што бега, и онаа, што гледа да се избави: што станува?

²⁰Засрамен е Моав, зашто е сотрен; плачете и викајте, соопштете во Арнон дека Моав е опустошен.

²¹И суд дојде врз рамнината, врз Холон, врз Јахца и врз Мефаат,

²²врз Дивон, врз Нево и врз Бет-Ди­в­латаим,

²³врз Кирјатаим, врз Бет-Гамул и врз Бет-Меон,

²⁴врз Кериот, врз Восор и врз сите градови на земјата моавска, далечни и блиски.

²⁵Одбиен е рогот на Моав и раката негова е скршена, вели Господ.

²⁶Опијте го, зашто тој се крена против Господ; нека се валка Моав во блуеницата своја, и сам ќе стане за пот­смев.

²⁷Зар не стана кај тебе Израел за потсмев? Зар тој беше фатен меѓу крадците, па ти, кога зборуваше за него, само ја мавташе главата?

²⁸Жители моавски, оставете ги градо­вите и живејте по карпите и бидете како гулаби, кои вијат гнезда кај влезот на пештера.

²⁹Чувме за гордоста на Моав, гордост прекумерна, за неговата самоувереност и неговата надуеност, за неговото фале­ње и за горделивото негово срце.

³⁰Ја знам Јас дрскоста негова, вели Господ, празна е неговата фалба, лажни се неговите дела!

³¹Затоа, ќе плачам за Моав и ќе пиштам за целиот Моав; ќе воздивнувам за оние во Кир-Херес.

³²Ќе плачам за тебе, лозо сивмајска, како што плачев за Јазер; твоите лозинки се протегаа преку морето, стигаа до езерото јазерско; сотирачот ги нападна твоите летни производи и зрелото грозје.

³³Радоста и веселбата се одзеде од Кармил и од земјата моавска. Јас ќе на­правам виното во бурињата да заврши; никој веќе нема да гази во каци со песни; боен повик ќе има, а не радосен вик.

³⁴Од пискотот на Есевон до Елале и до Јахца тие ќе креваат глас, од Сигор до Хоронаим и до Еглат-Шелишија, бидејќи и водите на Нимрим ќе пре­сушат.

³⁵Ќе ги сотрам во Моав, вели Господ, оние што принесуваат жртви по незна­божечките светилишта и кои им кадат на боговите.

³⁶Затоа срцето Мое ќе пишти за Моав како свирка, за жителите во Кир-Херес, срцето ќе им биде како свирка, бидејќи сите добра од нивните богатства пропаднаа;

³⁷на секого главата ќе му биде гола и на секого брадата поткастрена, кај сите на рацете ќе има зарези, а околу бедрата вреќиште.

³⁸По сите покриви на Моав и по неговите улици ќе има само плач, бидејќи Јас го уништив Моав, како непотребен сад, вели Господ.

³⁹Како е сотрен тој, ќе речат, пла­чејќи; како Моав се покри со срам, кога го сврти тилот, и ќе биде Моав за пот­смев и ужас, за сите, што го опкру­жуваат,

⁴⁰зашто вака вели Господ: ете, како орел ќе слета тој и ќе ги рашири крилјата над Моав.

⁴¹Градовите ќе бидат победени и тврдините освоени, а срцето на храбрите Моавци ќе биде во оној ден како срце на жена, што се измачува при породување.

⁴²И ќе биде истребен Моав меѓу на­родите, бидејќи се крена против Господ.

⁴³Страв, јама и стапица околу тебе — жителу моавски, вели Господ.

⁴⁴Кој ќе избега од ужасот, ќе падне во јама; а кој ќе излезе од јамата, ќе падне во стапица; бидејќи ќе ја испратам врз него, врз Моав годината на нивната казна, вели Господ.

⁴⁵Под сенката на Есевон премалени­те бегалци. Но оган излезе од Есевон, и пламен среде Сихон, па ќе го изгори крајот на Моав и темето на немирните синови.

⁴⁶Тешко тебе, Моаве! Пропадна на­родот од Хамос, бидејќи синовите твои ти ги одведоа во ропство, и ќерките твои — во плен.

⁴⁷Но во последните дни ќе ги вратам моавските заробеници, вели Господ. До­тука е судот за Моав.