Jeremiah 14— 2006

¹Слово Господово што беше упатено до Еремија за суша.

²Плаче Јуда, портите му се урнати, лежат на земјата поцрнети, и пискот се крена во Ерусалим.

³Големците ги праќаат слугите свои по вода; тие одат кај изворите и не наоѓаат вода; се враќаат со празни садо­ви; посрамени и смутени, ги покриваат главите свои.

⁴Бидејќи земјата напукнала од суша и земјоделците се смутени и ги покриваат главите свои.

⁵Дури и кошутата, кога ќе роди во полето, ги остава младите свои, зашто нема трева.

⁶И дивите магариња стојат по висо­ките места и голтаат воздух како чака­ли; очите им се потемнети, зашто нема трева.

⁷Иако нашите беззаконија сведочат против нас, но Ти, Господи, постапи со нас заради името Твое; големо е нашето отстапништво, згрешивме пред Тебе.

⁸Надеж Израелова, Спасителе негов во зло време! Зошто си како туѓинец во оваа земја, како патник што дошол да преноќева?

⁹Зошто си како уморен човек, како јунак што нема сила да спасува? А и по­крај сето тоа, Господи, Ти си меѓу нас и името Твое се призива од нас. Не оставај нѐ!

¹⁰Така зборува Господ кон овој народ. Бидејќи сакаат да скитаат, не ги запираа нозете свои, Господ не благоволи кон нив, се сети сега за беззаконијата нивни и ги казнува гревовите нивни.

¹¹И ми рече Господ: „Немој да се молиш за доброто на овој народ.

¹²Ако постат, нема да го чујам пискотот нивни; и, ако принесат и сепаленица и дар, нема да ги примам; но со меч, со глад, и со помор ќе ги истребам.“

¹³Тогаш реков: „Господи Боже, еве пророците им кажуваат: меч нема да видите, и глад нема да има кај вас, а ќе ви дадам траен мир на ова место.“

¹⁴И ми рече Господ: „Пророците пророкуваат лага во Мое име, Јас не сум ги пратил и не сум им дал заповеди, ниту сум им зборувал; тие ви проповедаат лажни виденија и баења, суета и измислици од своето срце.“

¹⁵Затоа вака вели Господ за пророците: „Тие пророкуваат во Мое име, но Јас не сум ги испраќал; тие зборуваат: ‚Мч и глад нема да има во таа земја‘ — со меч и глад ќе бидат истре­бени тие пророци.

¹⁶И народот, кому му пророкуваат, од глад и меч ќе биде кутнат по улиците ерусалимски, и не ќе има кој да ги по­г­ребе — нив и жените нивни, синовите нивни и ќерките нивни; и Јас ќе ја из­леам врз нив нивната лошотија.“

¹⁷Па кажи им ги овие зборови: нека се лијат солзи од очите мои дење и ноќе и нека не престануваат, зашто со голем пораз, со тежок удар е поразена девој­ката, ќерката на мојот народ.

¹⁸Излегувам по полето, а таму — убиени со меч; влегувам во градот, и ете многумина умираат од глад: дури и пророк и свештеник скитаат по земјата и ништо не знаат.

¹⁹Зар наполно го отфрли Јуда? Зар душата Твоја го замрази Сион? Зошто така нѐ поразуваш, за да не можеме да се излечиме? Чекаме мир — а нема ни­ш­то добро; чекаме време за спасување — а еве, ужаси.

²⁰Ја признаваме, Господи, нечесноста своја, беззаконијата на нашите татковци, дека згрешивме пред Тебе.

²¹Не отфрлај нѐ нас заради името Твое; не понижувај го престолот на Својата слава: сети се, не разрушувај го Твојот завет со нас.

²²Има ли меѓу незнабожечките суетни богови такви, што можат да дадат дожд, или, пак, може ли небото само од себе да лие голем дожд? Зар не си Ти тоа, Господи Боже наш? На Тебе се на­деваме, зашто Ти го создаваш сето тоа.