Isaiah 57— 2006

¹Праведниот умира и никој не се загрижува; и благочестиви луѓе се земаат и никој не помислува дека праведникот од зло се оттргнува.

²Тој оди во мир; оние што одат по правиот пат, ќе почиваат на леглата свои.

³Но приближете се вие тука, синови на врачеви, семе на прељубодеец и блудница!

⁴Со кого се подбивате? Против кого отворате уста и го покажувате јазикот? Не сте ли деца на гревот, семе на лагата,

⁵кои сте запалени од похотта кон идоли под секое гранчесто дрво, кои колете деца покрај потоци, меѓу пукнатини на карпи?

⁶Во мазните камења на потоците е твојот дел; тие, тие се твоја ждрепка, ним им правиш ти прелив и им принесуваш жртва: можам ли Јас да бидам од тоа задоволен?

⁷На висока и голема планина го поставуваш леглото свое, и таму се качуваш да принесуваш жртва.

⁸Зад вратата и зад довратниците ги ставаш твоите спомени; зашто, кога ќе се одвратиш од Мене, ти се разголуваш и се качуваш; го прошируваш леглото свое и се договараш со оние од нив, со кои сакаш да лежиш и го погледнуваш местото.

⁹Ти си одела и кај царот со миризливо масло и си ги умножувала твоите мириси, и далеку си ги испраќала свои­те гласници и си ги струполила до пе­колот.

¹⁰Од долгото скитање ти си папсана, но не рече: „Надежта е изгубена!“ Сѐ уште си наоѓаш нова сила и затоа не почувствува слабост.

¹¹А од кого се уплаши и застраши, па стана неверна и престана да Ме помниш и пазиш во срцето свое? Не е ли затоа што Јас молчев, што молчев долго, та ти престана да се плашиш од Мене?

¹²Ќе ја објавам твојата правда и твои­те дела, и тие нема да бидат во твоја полза.

¹³Кога ќе повикаш, ќе те спасат ли идолите што си ги собрала? — Сето тоа ветрот ќе го однесе, ќе го развее; а кој се надева на Мене, ќе ја наследи земјата и ќе ја владее Мојата света гора.

¹⁴Ќе се рече: „Срамнете, рамнете, из­рамнете го патот, отстранете ги преч­ките од патот на Мојот народ.“

¹⁵Зашто вака вели Високиот и Возвишениот, вечно Живиот, Чие име е Светец: „Јас живеам на небесната висо­чина и во светилиштето, но Јас сум и со оние што имаат скршено срце и по­низен дух, за да го оживувам духот на понижените и да ги оживувам срцата на поразените.

¹⁶Зашто нема вечно да се заканувам, ниту докрај да се гневам; инаку ќе пад­не пред Мене секој дух и секоја душа што сум ги создал.

¹⁷Заради нивното грешно лукавство, Јас се разгневив и ги биев, се криев и се лутав; но тие продолжуваа да си се вра­ќаат на своите патишта.

¹⁸Ги видов патиштата нивни, но ќе ги излекувам, ќе ги водам и ќе ги уте­шувам, нив и оние што ги жалат.

¹⁹Јас ќе го исполнам словото: мир, мир на далечен и на ближен“ — вели Господ, „И ќе го излекувам.“

²⁰А нечесните се како разбрането мо­ре, кое не може да се смири, и чии води исфрлаат тиња и кал.

²¹Нема мир за грешниците, вели Гос­под Бог.