1Кога Израел беше млад, Јас го сакав и од Египет го повикав како Мој син.
2Но колку повеќе ги повикував, толку повеќе се оддалечуваа од Мене, принесуваа жртви на Вааловци и им кадеа на идоли.
3Јас Самиот го учев Ефрем да оди, го носев на рацете Свои, а тие не сфаќаа дека се грижев за нив.
4Ги привлекував со нежност и со љубов, и Јас бев за нив како оној, што ја олабавува уздата од устата нивна, и кротко им подавав храна.
5Тие ќе се вратат во Египет; Ашур — ќе му биде цар, зашто тие не посакаа да се вратат кај Мене.
6И меч ќе беснее по нивниот град, ќе ги уништи неговите заштитници, и ќе ги проголта поради нивните сплетки.
7Народот Мој е наклонет кон отстапување од Мене. Кон Севишниот повикуваат, но никој не им помага.
8Како да те дадам, Ефреме? Како да те предадам, Израеле? Како да те направам како Адма? Да ти направам како што му направив на Цевоим? Срцето Ми се вознемирува, затреперува утробата Моја од жалост.
9Нема да постапам според јароста на гневот Свој, и нема да го истребам Ефрем, зашто Јас сум Бог, а не човек, Светец меѓу вас; Јас нема веќе во гнев да доаѓам.
10По Господа тие ќе одат. Како лав ќе го издигне Тој гласот Свој, ќе го пушти гласот Свој — и ќе побрзаат кон Него синовите од запад,
11ќе полетаат од Египет како птици, и од Асирија — како гулаби, и ќе ги населам во домовите нивни, вели Господ.