Hebrews 10— 2006

¹Бидејќи Законот ја има само сенката на идните добра, а не суш­тината на работите, никогаш не може со оние исти жртви, што се принесуваат секоја година, да ги усоврши оние кои пристапуваат.

²Инаку би престанале да се принесуваат, бидејќи оние што служат, еднаш очистени, не ќе имаат веќе никаква свест за гревовите.

³Но преку жртвите секоја година се потсетуваат на гревовите,

⁴бидејќи не е можно телешката и ја­решката крв да ги однесе гревовите.

⁵Поради тоа, влегувајќи во светот, вели: „Жртви и дарови Ти не посака, а тело Ми приготви.

⁶Сепаленици за гревот не Ти се угодни.“

⁷Тогаш реков: „Ете, идам, напишано е за Мене во книгата, да ја извршам, Боже, волјата Твоја.“

⁸Кога погоре рече: „Жртви и дарови и сепаленици за гревот — што се принесуваат според Законот, Ти не посака и не Ти се угодни“,

⁹а потоа рече: „Ете, идам, Боже, да ја извршам волјата Твоја“, со тоа Тој го укинува првото, за да го воспостави второто.

¹⁰Според таа волја сме осветени со приносот на телото на Исус Христос еднаш засекогаш.

¹¹И секој свештеник стои секој ден, служејќи и принесувајќи многупати ед­ни и исти жртви, кои никогаш не можат да ги отстранат гревовите;

¹²а Тој, принесувајќи само една жртва за гревовите, засекогаш седна оддесно на Бога,

¹³и оттогаш чека понатаму додека непријателите Негови не бидат поло­же­ни како подножје за нозете Негови.

¹⁴Зашто преку едно принесување Тој осветените ги направи засекогаш совр­шени.

¹⁵И Светиот Дух ни посведочи, зашто, откако порано рече:

¹⁶„Ова е заветот што ќе им го дадам по оние дни, вели Господ: ќе ги вградам законите Свои во срцата нивни, и во мислите нивни ќе ги напишам.“ Тој до­дава:

¹⁷„И за гревовите и беззаконијата нивни нема веќе да си спомнувам.“

¹⁸А каде што има проштевање за нив, таму веќе нема приноси за грев.

¹⁹И така, браќа, кога имаме слобода да влегуваме во светилиштето преку крвта на Исус Христос по нов и жив пат,

²⁰што Тој ни го отвори низ завесата, односно преку Своето тело,

²¹имаме Врховен свештеник над до­мот Божји.

²²Затоа да пристапиме со искрено срце, во полна вера, откако ќе ги очис­тиме срцата од зла совест со попрскува­ње и откако ќе го измиеме телото со чиста вода.

²³И да го држиме исповеданието на надежта цврсто, зашто верен е Оној Кој се заветувал.

²⁴И да бидеме внимателни еден кон друг за да се поттикнуваме кон љубов и добри дела,

²⁵не изостанувајќи од собранијата ка­ко што некои имаат обичај, туку да се по­учуваме еден друг, и тоа во толку по­веќе, до колку гледате дека се прибли­жува судниот ден.

²⁶Зашто, ако, откако ја познавме вистината, своеволно продолжуваме да грешиме, тогаш нема веќе жртва за гревови,

²⁷туку страшно очекување на суд и јаростен оган што ќе ги проголта противниците.

²⁸Ако оној што го прекршил Мој­се­евиот закон, пред двајца или тројца сведоци безмилосно се казнува со смрт,

²⁹тогаш, колку ли потешка казна, мислите, ќе заслужи оној што Го по­га­зил Синот Божји и ја осквернил крвта на заветот преку која е осветен и Го по­хулил Духот на благодатта?

³⁰Зашто ние Го знаеме Оној што ре­кол: „Одмаздата е Моја, Јас ќе платам“, вели Господ. И пак: „Господ ќе му суди на Својот народ.“

³¹Страшно е да се падне во рацете на живиот Бог!

³²Потсетувајте се на вашите пора­нешни денови кога, откако се просветивте, поднесовте голема борба во стра­дањата,

³³било затоа што бевте изложени на срам и маки, било затоа што станавте соучесници на оние кои исто така стра­даа,

³⁴зашто и на оковите мои се со­жа­лив­те и со радост дозволивте вашиот имот да се разграби, знаејќи дека на небесата имате подобар и траен имот.

³⁵И така, не напуштајте ја вашата слобода; таа ви носи голема награда.

³⁶Најнапред ви е потребно трпение, па, откако ќе ја исполните волјата Бож­ја, да го добиете ветеното;

³⁷зашто уште малку, сосем малку и „Оној што иде, ќе дојде и нема да за­доц­ни.

³⁸А праведниот преку верата ќе биде жив; Јас не се радувам за ниеден кој отстапува.“

³⁹Ние, пак, не сме од оние што от­ста­пуваат и гинат, туку од оние кои веруваат и се спасуваат.