1Така се довршија небото и земјата и сето нивно воинство.
2Седмиот ден Бог ги заврши делата Свои, што ги направи; и си отпочина во седмиот ден од сите дела Свои, што ги создаде.
3И Бог го благослови седмиот ден, и го освети, зашто во тој ден си отпочина од сите дела Свои, што ги направи и создаде.
4Ете така настанаа небото и земјата, во она време кога Господ Бог ги создаде земјата и небото.
5А уште не беа никнале полски грмушки и земни тревки, зашто Господ Бог уште не праќаше дожд на земјата, ниту, пак, имаше човек кој ќе ја обработува земјата,
6но се креваше пара од земјата и ја оросуваше површината на целата земја.
7И Господ Бог го создаде човекот од земен прав и му дувна во лицето дух животен; и човекот стана жива душа.
8И Господ Бог насади рајска градина на исток; и таму го насели човекот што го создаде.
9И Господ Бог направи да израстат од земјата секакви дрвја, убави за гледање и добри за јадење, и дрвото на животот среде рајот, и дрвото за познавање на доброто и злото.
10Од Едем извираше река за да го наводнува рајот, а потоа таа се раздвојуваше на други четири реки.
11Името на едната е Пишон; таа тече околу целата Хевилска земја, каде што има злато.
12Златото на таа земја е добро; таму има и бделиум и камен оникс.
13А на втората река името ѝ е Гион; таа тече околу целата земја Куш.
14Името, пак, на третата река е Тигар; таа тече на исток од Асирија. Четвртата река е Еуфрат.
15И го зеде Господ Бог човекот, го насели во Едемската градина, за да ја обработува и да ја чува.
16И му заповеда Господ Бог на човекот, велејќи: „Од секое дрво во градината можеш да јадеш,
17освен од дрвото за познавање на доброто и на злото; од него не јади; зашто во оној ден кога ќе вкусиш од него, ќе умреш.“
18И Господ Бог рече: „Не е добро за човекот да биде сам; да му создадеме помошник, сличен на него!“
19Тогаш Господ Бог ги создаде од земјата сите полски животни, и сите небески птици, и ги доведе кај човекот за да види како ќе ги нарече тој, па, како што човекот ќе го нарече секое живо суштество, така да му биде и името.
20И им даде човекот имиња на сиот добиток, и на небеските птици, и на сите полски ѕверови; но за човекот не се најде помошник, сличен на него.
21Затоа Господ му прати на човекот длабок сон; па кога заспа, му извади едно ребро, и местото го пополни со месо.
22Од реброто, што го зеде од човекот, Господ Бог создаде жена и ја доведе кај човекот.
23А човекот рече: „Еве тоа е коска од моите коски, и плот од мојата плот. Нека ѝ биде името жена, зашто е земена од мажот!“
24Затоа човекот ќе ги остави татко си и мајка си и ќе се прилепи кон жената своја; и ќе бидат едно тело.
25И беа обајцата голи, Адам и жената негова, и не се срамеа.